Grunt

[Gość]

nawet jeśli byś tego nie chciała
na wietrze rozmywa się twarz
gdy wzmaga się z każdym podmuchem
mglista zawieja - najwyższy czas

chociaż gęsto opada ku ziemi
stóp twoich wciąż nie dosięga
spuszczanych z mostka w toń moją
wciąż dobrze kształt ich pamiętam

tak czule stykałaś je z gruntem
a grunt to mieć serce - więc miałem
twych stóp pieszczoty wspomina
pod ich ciężarem zdeptane

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tym razem ubierasz miłość czy wspomnienie jej w łagodne barwy i tony.., i stwierdzam, że taki rodzaj Twojej poezji trafia do mnie bardziej :) Lubię Twoj styl, w którym rymy, rytm i melodię obdarzasz pewną wolnościa czy lekkością, przez co przekaz przebija się według mnie wyraźniej.

 

W tym wierszu czuję jedynie pewna niezgodnosć wtpowiedzi pierwszego i czwartego wersu ostatniej zwrotki, przez co mój odbiór na końcu doznaje pewnego "niepokoju". Ale poza tym - pięknie. Pozdrawiam :)

[Gość]

@Gosława Dziękóweczka, kłaniam się!

@duszka

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale tylko po to, by na koniec wyskoczyć z deptaniem serca ;D Fakt, może nie najlepiej mi wyszła ta ostatnia zwrotka. Chodziło mi o to, że to serce nie rozumiało, że to żadna pieszczota, a miażdżenie go i że jest zakochane w stopach, które tak naprawdę są symbolem jego zniszczenia. No nic, może następnym razem pójdzie mi lepiej ;)

Dziękuję za czas poświęcony mojemu wierszowi!