Drzewa

[akwamaryn]

Przechadzając się po natury łonie
Czując, jak żywioł wszelki wkoło płacze;
Czując, jak me serce rozdarte płonie!
Oczy me padają na dwa drzewa bliźniacze.

 

Smukłe ich pnie pną się radośnie ku błękicie
Podczas gdy ja gardzę ludźmi innemi;
Podczas gdy ja krwawię obficie!
Dostrzegam, że pnie ich zrośnięte przy ziemi.

 

I choć różne są to drzewa,
Mniejsze większe pożera -
Niczym płomień strawi gdy zechce.
Ofiara jednak uwolnić się nie chce!

 

Tak patrząc ciekawie na tę przykrą fuzję
Bolesną wysuwam dla się konkluzję:
Bowiem tako i ja wolę żyć z Tobą
Niźli być sobą.
 

[akwamaryn]

@Kot
Bardzo mi miło, że podoba się archaizacja!
Pomysł z igrekami w nowoczesnych słowach ciekawy, jakoś wcale o nim nie pomyślałem gdy pisałem.
A żywioł płacze z dwóch powodów: gdy człowiek jest smutny czy zdołowany, zdaje się jakby wszystko wokół podzielało tę posępną atmosferę, no i gdy pisałem akurat padał deszcz ;)
Dziękuję za odpowiedź i za uznanie,
Także pozdrawiam!