Napisane na kolanie, czyli myśli nieposkładane.

[M, jak m]

Moje krzyki co cichsze od szeptu, porwane wiatrem trafiają w pustkę.

Nie umiem mówić gdy inni słuchają.

Nie śmiem się ruszyć gdy inni patrzą.

Tylko źrenice, czarne, spokojne, pamiętają Duszę co kiedyś w nich odbita.

Nie ma w nich blasku, dawnego światła, zniknęły iskry i umarła pasja.

Choć łzy już wyschły, płaczę samotnie.

Szukając szczęścia, straciłem duszę.

Szukając miłości przegrałem siebie.

Ludzie zawodzą, już nie umiem ufać.

Już nie umiem ufać samemu sobie.

Już nie wierzę w swoje myśli, pragnienia.

Już nie chcę cierpieć w ciszy samotnej.

Żyć w strachu ciągłym, niezaspokojonym.

Żyć w strachu przed tym straszliwym duetem.

Bowiem już nie wiem czy boję się bardziej: Mnie czy Siebie ?

 

M

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Po przeczytaniu pomyślałam (i poczułam): Nasze nieszczęścia nie sa takie absolutne, wieczne i niezmienne, choć może takimi się wydają... Dlatego istnieje nadzieja :) Życze jej Peelowi :) Pozdrawiam!