Zgłoś

Doskonale wiem — to nie jest gra, lecz dreszcz, co w słowie zapomina ciała, ta cienka nić, co zamiast „tak” pisze: „zobaczmy, co by było, gdyby chciała”.   Między literą a oddechem — żar, lecz w głowie chłód jak port bez statków; dopamina składa podpis w snach, rozsądek stawia pieczęć świadków.   Może się spotkamy — i to nic, tylko powietrze między zdaniami pęknie; może się okaże: brak nam liczb do równania, które w listach mięknie.   Więc piszmy — póki trwa ten stan, ten bezpiecznik w spojrzeń alfabecie; bo czas jak wiatr zmienia plan, a praca zamyka okno w człowieku-secie.   Już czuję: przyjdzie cięższy dzień, gdy zegar stanie się sumieniem, a prowincjonalny życia cień nazwie mnie swoim imieniem.

@violetta byle do wiosny:)

@Arsis Włodzimierzu, nie jesteś chyba z kamienia...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Alicja_Wysocka Myślisz, że nie jest możliwe patrzeć na drugiego człowieka za każdym razem pierwszy raz?

Kubek wszystko zepsuł czysta Alicjo Pozdrawiam