Nie powiedz mi nigdy do widzenia

[Ewula]

Nie powiedz mi nigdy do widzenia

Nie zetrzyj mego serca w pył

Ja moje przełamałam na pół- od niechcenia

Została w nich radość życia i przeszłości ból

 

Nie powiedz mi nigdy do widzenia

Ja jedna połowę serca Tobie daje przecież

Do końca życia, celowo, od niechcenia

Az świat się zadziwi, roześmieje przecież

 

Nie powiedz mi nigdy do widzenia

Zostałeś stworzony dla mnie ku mojej radości

Żeby kwiaty polne na łące się uśmiechały

Gdy promień słońca przychodzi do nich w gości

 

Nie powiem ja już nigdy tobie- do widzenia

Jestem w tobie i tobą żyję przecież

Czy dostrzeżesz we mnie tą radość zrodzona z cierpienia?

Miłość największą na świecie?

Edytowane 19 Lutego 2021 przez Ewula (wyświetl historię edycji)

[jazzkółka]

@Ewula Mz za dużo tu zaimka "ja" w przeróżnych wariacjach oraz partykuł uzasadniająco-uwydatniających "przecież" (w 2. zwrotce masz "rym" przecież/przecież).

Tak jakby PLka sama siebie, dość egoistycznie i zaborczo dość, utwierdzała o prawdziwości przekazu. 

 

W paru miejscach uciekły Ci też znaki diakrytyczne. 

Pozdrawiam.