Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Gdzieś po pszenicznych plaży piaskach

co to łoże oceanu pierścieniem otulają

Wódz Dakotów ze swą wnuczką kroczy.

 

W tej krainie

gdzie ziarna niezliczone

pod stopami miodową łuną trzeszczą.

 

I wystawia Indianin świętą fajkę

na arcysłony podmuch

dym wypuszczając

a chłostane sztormem smugi

okręgiem nad lazurową bryzą domknięte

tysiącem białych fal przemawiają …

 

Dziś droga wnuczko

podpiszemy traktat co to nigdy

nad twym słońcem i cieniem nie uśnie.

 

Wpięte we włosy Wodza pióro

w subtelnym orlim locie

za swe pędzle chwyta

przestrzeń pastelowymi szkicami zwierząt oprószając.

 

I pulsują obrazami ryciny

z wigorem przez okrąg przewleknięte:

 

Gorący oddech bizona, niczym aureola

unosi się nad górskimi szczytami

śnieżnych kapeluszy.

Życie tym jest właśnie! — ryknął

a preria zadrżała od uderzenia kopytem.

 

Zielonkawe błyskawice żwawych świetlików

odmykając gwiaździste niebo

zawibrowały: innego świata nie ma!

 

Wilk, w którym wyje srebrna tarcza księżyca

warknął: nie szukaj znaków wielkich!

 

Pszczoła krążąca nad obfitością łąk

z rozpędu nurkując w pąk złoty

zabzyczała: bujniej już nie można!

 

Jastrząb, czepiając się sosny

która w igłach swych tajemnicą szumi

zadudnił echem: nie czekaj trąb niebiańskich!

 

Niedźwiedź, odpoczywający

na pogniecionym runie

wśród atramentu jagodowych krzewów

rzekł zaspanym głosem:

 

Ot, życie, chytrze się w małych śladach ukrywa.

I w ciszy po.

 

Ocean wezbrał w dziewczęcym sercu

szelestem falistych łuków

i zamykając w klamrę traktat cały, zaświstał:

 

Oto mandala życia

paradująca w przepychu tylko przed tym

kto patrzeć umie.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

@emwoo Indiański tragizm polega na tym, że chętnie honorem swym pieczętowali traktaty, ale droga strona z lubością i cynizmem je łamała. Ten dziewiczy świat został podbity przez cywilizację, tym wszystkim czym ona dysponowała najbrutalniejszym -  żelazem szyn kolejowych i prochem rewolwerów, czy biblią, aby resztki plemion pozamykać w rezerwatach, w skamielinach ich wrażliwość, w skansenach ich duchowość. I ta unifikacja trwa dalej, innymi oczywiście środkami i nie dotyczy już tylko Indian. 

Opublikowano

@huzarc zgadzam się, na szczęście jednak moja opowiastka ma pozytywny wydźwięk ... 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

w ten sposób indiańskie perły mądrości mają szansę w nas przetrwać. p.s ach, ten huzi ze swoją szklaneczką do połowy pustą

Opublikowano

@Gosława kurcze, Gosia, a wiesz, że ja ciebie? nie komentuję ale czytam i zawsze sobie myślę, że fajnie babeczka pisze

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zresztą, masz tylu fanów, że czymże byłaby kropelka mojego tyciego komentarza?  

@emwoo @Gosława że ja ciebie też - miało być

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Poetyckich dusz nie trzeba siać, ani też rodzić w bólach i mękach. Wychowywać, hodować pod parnym kloszem, by wydały owoc cierpki w smaku. Odbijający się palącą zgagą. Trujący wręcz dla serc i myśli.     Poeci to kamienie  pozostałe na krańcach ugorów. Przysypane piachem,  zaplątane w powój i oset. Ukryte w cieniu  rozplenionych, strzelistych pokrzyw. Rdestów i krwawników. Łaskotane liśćmi paproci. Zasłuchane w opowieści wichru. W pieśni chóru chmur, zwiastujących ciepłe, letnie burze.     Niezauważone, nieważne, nieistotne. I przez to twarde i nieustępliwe. Nie straszny im skwar ani deszcz. Mróz kąśliwy i mokry śnieg. Są przerzucani i kopani. Bez prawa do miejsca, które nazwali by domem. Azylem dla spokojnego bytu. Niełatwa to rola. Są tacy, którzy pękają. Obracają się w kruchy proch. Bo są zbyt czuli, lub biorą na siebie więcej  niż ktokolwiek mógłby znieść.     Są jednak kamienie zbyt ciężkie i stare. Olbrzymie głazy ostałe od pokoleń, na straży szlaków, mogił czy duktów. Stoją na bagnistych i leśnych rozstajach w płaszczach z mrocznego mchu. Ich żywot spisały,  solne naloty na powierzchni. Zapytane, nie odpowiedzą. Zaczepione, będą milczeć jak grób. Pogłaskane czule, będą zimne jak trup.     Ich czas minął. Ich cywilizacja odeszła. A poezja stała się tajemnicą. Wierzą tylko w upływający czas. Mówi się, że widziały pierwszą śmierć i dożyją zapewne finalnej zagłady.     Ja już dawno rozpadłbym się, klnąc i pomstując na poboczu rowu. Lecz mieszkam w samotni prawdziwej. Gdzieś w środku kniei niczyjej. I mam się świetnie. Milcząc, zimną stagnacją. Gdybym miał jeszcze serce sprawne to biłoby dla kogoś teraz. Krusząc mnie, niszcząc i ośmieszając. Drwiąc ze mnie bez litości. Tylko dlatego, że kocham siebie. A nienawidzę pustego uczucia do człowieka i jego ułomnych słabości.      
    • @Berenika97 Wierszyk  nieskomplikowany, to nie mogłem się powstrzymać i tytułem przymóżdżyłem ;) Heidegger mówił o 'Sein zum Tode' i chociaż nie mam aparatu aby naprawdę zrozumieć tego faszystę, to poetycko jest to bardzo inspirujące. Ale wszystko, co napisałaś - może z tego wynikać. Dziękuję.
    • @KOBIETA   Doprecyzuj, jeśli nie wypada to na priv.
    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @hollow man   Ten tekst można rozumieć różnie, ale z tytułem (dlaczego po niemiecku?) - to może o rozmijaniu się, o losie źle zsynchronizowanym z naszymi potrzebami. Życie to nie tylko to, co nam się przydarzyło, ale też  to, co nas ominęło przez złe wyczucie czasu.    A może „życie” jako takie jest zbyt krótkie, by pomieścić cały potencjał człowieka. Nasze pragnienia, marzenia i miłości? 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...