Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

       przy ognisku

 

przy ognisku płomień złoty
rozświetla dokoła mroki
parzy palce grzeje serce
czasem nie potrzeba więcej 

 

bratnia dusza patrzy na nas
świecą oczy błędne ogniki
wiatr nam szumi dookoła
mrok zagania do ogniska

 

przy ognisku płomień złoty
rozświetla dokoła mroki
parzy palce grzeje serce
czasem nie potrzeba więcej

 

tu jest ciepło tu jest miło
lasem pachnie czasem ziołem
gdy siedzimy razem w koło
duch się śmieje razem z nami

 

przy ognisku płomień złoty
rozświetla dokoła mroki
parzy palce grzeje serce
czasem nie potrzeba więcej

 

ognikom patrzymy w oczy
wilk po kostkę podszedł śmiało

palce nasze się splatają
i pod niebo ducha niosą

 

przy ognisku płomień złoty
rozświetla dokoła mroki
parzy palce grzeje serce
nigdy nie potrzeba więcej!

Edytowane przez Antoine W
czcionka (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Całkiem muzyczny tekst. Chyba nawet dobry pod namiatową eskapadę, sumiennie zaplanowane powtórzenia w tym wypadku to raczej epifory, bo w końcowych sekwencjach zwrotek je zastosowałeś. Ogólnie klasyczna impresja. Bo malujesz te cienie, blaski w kolejnych strofach. Ok. Jak rozumiem take właściwe imresjonistyczne ma być oddziaływanie tekstu.

Pozdrawiam.

Opublikowano

@Tomasz Kucina jaknajbardziejgitarailas oraz poczucie wspólnoty z sobą, duchem (duch i ogniki) i przyrodą (wilk) w naszym, czy waszym albo ich "człowieczym" kręgu :) A jednocześnie do bezrefleksyjnego śpiewania na biwaku :)

["człowieczym" w znaczeniu że człowiek to brzmi dumnie]

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Westchnąłem i pomyślałem jaki jestem biedny. Przeżegnałem się na wznak. Przykleiłem czoło do szyby, by obserwować. Obiecała, że przyjdzie. Mamy zawsze wracają do swych dzieci. Przecież musi kiedyś wrócić. Siedzę na stole w samych gatkach, przyklejony do kaloryfera. Mam świetny głos. Potrafię śpiewać i zostanę piosenkarzem. Kiedy zostałem skarcony, pomyślałem: „Zostanę prezydentem. To wy będziecie mnie słuchać”.     Od tygodni regularnie ćwiczę. Gram w piłkę. Teraz to jednak zostanę piłkarzem. Potem jeszcze były ciężary, po czym znowu wróciłem do muzyki. Tym razem akordeon i klawisze. Blues młodości rozbrzmiewa po leśnych zakamarkach i ciasnych prywatkach.     A teraz. Czym się zająć, co robić?     Przeżegnałem się na wznak. Przykleiłem czoło do szyby samochodu. Była jak melodia, którą odwiedziłem niegdyś w snach. Zobaczyłem ją w niebieskiej sukience. Blond włosy i niebieskie oczy. Taką ją zapamiętałem. Podczas spaceru żartowała i uśmiechała się. Obiecywaliśmy sobie: „Ja o tobie nie zapomnę”, „Jesteś mój najmilszy”. Tak rozbrzmiewał mój pierwszy blues. Blue Valentine, bo tak miała na imię.     To tylko jedna z wielu melodii. „Mógłbyś być dobrym bluesmanem” – powiedział ktoś kiedyś. Lecz ja utkwiłem w tym jednym kawałku na całe życie. I nucę sobie co dnia: „Blue Valentine, Blue Valentine...”.
    • @Maciej Szwengielski Szanowny Panie Macieju, Ciekawe rozważania i możnaby rzeczywiście w dyskusję wejść, ale to, co przed nią może powstrzymywać to pozycja, z której Pan jako autor swoje przemyślenia formułuje. Jest to bowiem pozycja kaznodziei, niestety. A jak wiadomo - z amboną się nie polemizuje. Słucha i trwoży się człowiek, by w poczuciu winy spuścić głowę przed moralną wyższością kapłana. Myślę, że Kościół wiele traci, gdy w ten sposób traktuje wiernych - z pozycji grożącego palcem i ogniem piekielnym. Myślę, że w ogóle wszyscy powinniśmy wykazywać się pewną pokorą w prezentowaniu prawd, które w naszym mniemaniu są wręcz aksjomatami. Wtedy łatwiej jest przekonywać do nich innych oraz prowadzić rozmowę tak w ogóle. Łączę wyrazy szacunku. hollow man
    • @Proszalny Słodko-gorzka satyra na świąteczny przymus szczęścia :)   Wesołych Świąt :)
    • @hollow man bo jest wykonanie z 09.04.1860 roku i słucham go. O takie mi chodziło. @Łukasz Jurczyk tak, szmery i drżenie głosu. Takie autentyczne. @hollow man dzięki  @iwonaroma @[email protected] @Łukasz Jurczyk @hollow man dziękuję! @hollow man jest już!
    • @Poet Ka Niesamowite!    Księżyc i tuba. Zapisane drżenie ust. Czas uciekł, głos został.   Wesołych Świąt !!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...