W zamyśle

[Lidia Maria Concertina]

 

Policja snów
Łapie mnie za masywne kości
Biała niewinność aż trzęsie buduarem

Są dni, kiedy nie mam czasu na pobyt w żadnej wieży Babel

Dla mnie w innym języku mówią nawet ludzie stojący w kolejkach po korniszony

Jestem zdecydowana nie skakać.
Nad każdą przepaścią, do jakiej doprowadza mnie brak myślenia. 

Jednoczę się "onlajnowo" z polonistką, która na tle Panoramy Racławickiej rozmyśla o dziełach wielkich wieszczy, które nigdy nie powstały, które zabrali do grobu
Do grobu, pełnego piór i kałamarzy, z bezcielesną fabułą istnienia

 

Ja piszę tylko listy zakupów i pielęgnuję pamięć, która jak tętent dni galopuje bez siodła
Bez zatrzymania.
Bez znaku 'stop,' który daje zwielokrotnioną siłę, by ruszyć w drogę

Zbieram swoje przeznaczenia w ususzone bukiety
Układam wszystkich Mickiewiczów i Słowackich w egipską piramidę
Przy kasach w hipermarkecie kradnę liść jaśminu
I patrzę, jak na dłoni wyrasta mi kaktus.

 

Każdy dzień powinniśmy witać z niedowierzaniem, każdą noc zamykać w drewnianym chlebaku
Nie modlić się tylko w niedzielę.
I nie żyć wyłącznie wtedy, kiedy jesteśmy ... umarli