Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

szuflada

Joachim Burbank
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Joachim Burbank

Joachim Burbank

Opublikowano
Opublikowano

zmęczyłam się tobą
powtarzasz co dnia
płonę

nie mówmy o tym więcej
nie przejmujesz się moimi uczuciami 

dziwne zachowanie
dziwne rzeczy
dzieją się same
 

odtwarzam w głowie dawny scenariusz
zdjęcia sprzed lat
pochowane w szufladach

tylko ty się liczysz
ja mogę zniknąć

1
duszka

duszka

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tak jakby rzeczywistość / prawda wkraczała w relację dwojga ludzi... Przy czym przekaz odbieram jako dwuznaczny: albo odczucia jednego z nich (lub obojga?) są niezgodne z rzeczywistością, albo rzeczywistość, którą tworzą nie jest miłością...

 

Szczególnie poruszyło mnie stwierdzenie "dziwne rzeczy dzieją się same", co jest dla mnie właśnie wkraczaniem prawdy. Myśle, że w tym jest szansa na życie :) Pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Ostatnia prośba

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Starzec   Bardzo ciekawe, poetyckie rozwinięcie przysłowia "jak trwoga, to do Boga". W obliczu całkowitego braku wyjścia (płonące mosty) człowiek naturalnie zwraca się w stronę duchowości (sięganie nieba). Tak to interpretuję! :) 
    • grzegorz-kot67@o2.pl
      kawał

      Przez [email protected] · Opublikowano

      @jan_komułzykant U mnie Janku to samo, liczę dni.
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 107. Język, który rozumie każdy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Napisałeś mocne i precyzyjne studium psychologii zdobywcy.   Narrator jest trybikiem w bezlitosnej, doskonale naoliwionej maszynie wojennej. Jego relacja jest pozbawiona wyrzutów sumienia czy litości.   Z punktu widzenia imperium, które podbija zróżnicowane etnicznie i językowo tereny, dyplomacja i słowa bywają nieskuteczne. Popiół (śmierć, destrukcja, terror) staje się uniwersalnym językiem.   Narrator mówi, jak zdobywcy postrzegają swoje ofiary i ich dorobek - ludzie są zredukowani do czegoś ulotnego, biologiczna zagłada wiosek jest dla niego naturalna, kpi również z ich architektury i obronności. Pojawia się również typowe dla najeźdźców przerzucenie winy na ofiarę - „Teraz już wiesz, co wybrałaś.” Opór jest traktowany jako „wybór” zagłady. Najeźdźca usprawiedliwia swoje okrucieństwo „uporem” broniących się.   Trzy kamienie wystrzelone z machin oblężniczych - to cała narracja negocjacji.   Puenta jest przerażająca - ukazuje absolutną władzę nad życiem tysięcy ludzi. Aleksander - niemal jak bóg - zadecydował o losie miasta i jego mieszkańców. Uniwersalny poemat o eksterminacji.   Znakomity tekst!
    • Gra-Budzi-ka
      O pechowym Michale

      Przez Gra-Budzi-ka · Opublikowano

      @Berenika97 @Sylwester_Lasota @Duilla @hehehehe Wszystkim serdecznie dziękuję za udział w zabawie.
    • Berenika97
      Gortatów dom wakacji - 2

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski   Bardzo plastyczny obraz dzieciństwa - czuć w nim zapachy tamtego lata - sad, maliny, ale i dym z cegielni czy odór wysypiska. Podoba mi się, że nie idealizujesz tamtych czasów. Najmocniejszy jest koniec - ta szczerość w przyznaniu się do wewnętrznego dyskomfortu przy zabijaniu wróbli, żeby zasłużyć na uznanie wujka. To bardzo dojrzałe spojrzenie z perspektywy czasu, pokazujące, jak dziecko potrafi robić rzeczy wbrew sobie, żeby zyskać akceptację dorosłych. Ostatnia zwrotka o potrzebie lat, by ocenić dobro i zło - świetna, to mądra refleksja.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...