Mister Sorry °*° Portret

[Dekaos Dondi]

Mister  Sorry

 

Już po raz kolejny puka do drzwi sąsiada. Chce go przeprosić. Zrzucić z siebie ten ciężar. Problem w tym, że sąsiad nigdy nie otwiera. Dzisiaj – o dziwo – szczęście dopisało. Otworzył.

 

–– Cześć. Chciałbym ciebie...

 

Pech chce, że zdania nie kończy, gdyż umiera. Zgodnie z zasadą: „Nie znasz dnia ani godziny.”

 

Gospodarz domu jest wzburzony. Nie dosyć, że na pewno pragnął mnie wyzwać, to jeszcze mi wykitował przed drzwiami. Miałem z palantem problem kiedy żył i mam problem po jego śmierci.

 

Na pogrzeb nie poszedł. A co. Czy muszę iść? – pomyślał wtedy.

 

*

Słyszy pukanie do drzwi. Chyba nie on? Przecież nie żyje. Tym bardziej otwiera, uspokojony.

Widzi małą sąsiadkę. Ośmioletnią Zuzię. Córkę nieboszczyka.

 

–– Za co mnie przepraszasz? Dziecko kochane. Co z tobą? Jadłaś dziś śniadanko?

–– Jeszcze nic nie mówiłam, proszę pana, ale mama kazała przekazać…

–– Mam gdzieś, co kazała przekazać.

 

Sąsiad niecierpliwie wzburzony zamyka drzwi.

 

*

Kolejne pukanie.

 

Ocipieli z tym waleniem? Czubek jakiś? No tak. Listonosz.

 

–– Człowieku! Za co ty mnie przepraszasz?

–– Przecież nic nie powiedziałem.

 

*

Rześki poranek w zakładzie psychiatrycznym. Słychać wciąż to samo.

 

–– Za co ty mnie przepraszasz? To ja ciebie przepraszam.

— Za co ty mnie przepraszasz? To ja ciebie przepraszam…

 

*

Wśród personelu ma ksywę→Mister Sorry.

 

 

 

Portret

 

–– Tatusiu! Mogę wejść do pokoju, zobaczyć co robisz?

–– Coś ci kiedyś powiedziałem. Nie słyszałaś?

–– No dobrze. Idę sobie.

 

Postanowiłem, że namaluję portret. Coś w rodzaju namacalnego wspomnienia. Może będzie mi łatwiej. Talentu nie mam, ale chociaż ołówkiem. Miesiąc z przerwami tak rysowałem.

 

I nagle szok! Tylko strzępki w ramie zostały.

 

Siedzi na łóżku w kawałkach portretu.

 

–– Chciałam, żeby mamusia była przy mnie, skoro ty nie jesteś. Musiałam po kawałku. Duża była.

 

Przejrzałem na oczy.

 

–– Widocznie chciała mi przekazać, że jesteś ważniejsza od mojej tęsknoty.

–– Jakoś ją naprawię.

–– To tylko papier. Chodźmy na huśtawki.

–– A wiesz tato?

–– Co?

–– Znowu jesteś fajny.