między wniebowstąpieniem a upadkiem

[MIROSŁAW C.]

 

biec myślą 

ku krańcom wszechświata 

tracąc 

ziemskie punkty odniesienia

ciskać słowo po słowie 

w ciszę 

rozległego audytorium 

 

i czekać 

aż rój kamieni stworzy planetę 

 

oto człowiek 

obiekt krnąbrny

znów mija się z bezmiarem

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Nie możemy sie temu oprzeć..., tak jakby cząstka tego bezmiaru była w nas i tęskniła za powrotem do swojego źródła, a my próbujemy tę tęsknotę spełnić już za ziemskiego życia... Taką refleksję wzbudził we mnie Twój poruszający zasięgiem wiersz.

 

Odważę się na jedną małą uwagę: trochę odstaje mi od wydźwięku wiersza fraza "tracąc / ziemskie punkty odniesienia" i wydaje mi się zbędna... Bez niej przekaz jest dla mnie bardziej spójny i czyta mi się go lepiej.

 

Pozdrawaim :)

[Annie]

Jest zamysł, czytam - człowiek kreator rzeczywistości, tylko puenta  trochę niezrozumiała.

bezmiarem czego?

 

[MIROSŁAW C.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Gdy chcemy nazwać coś, co przekracza nasze zdolności pojmowania, często sięgamy po zaprzeczenie możliwości zmierzenia czy policzenia, stąd takie słowa jak bezlik i bezmiar, pokazujące, że liczyć lub mierzyć nie jesteśmy w stanie.

Pozdrawiam. 

@duszka

Tak jak piszesz. 

 

Tekst, pewnie będzie jeszcze ewoluował. 

Clue. 

Dziękuję za wszystkie ślady zainteresowania. Pozdrawiam.