Słowik,słowiczek

[Advocatus]

 

 

Motto:

Z ramki wypadła fotografia starej katedry.

Nie miała prawa.

Upadła na podłogę.

Dziwnie błyszczała.

I odżyły wspomnienia....

Aleksandra „Listy”

 

 

Słowik,Słowiczek

 

Szara niepozorna ptaszyna wyfrunęła z gniazdeczka.

To słowik.
Już jest świt.

Miasto jeszcze śpi.

Słowiczek rozpoczął swoją arię.

Ta aria to oda do radości życia.

Aria słowiczka to radość,z życia..

W tej arii nie ma rond.

Słowik milknie.

Miasto obudziło się.

Gra miejska kakofoniczna symfonia.

Kakofonia wciąga wszystkich.

Przechodnie stają szarzy.

Szarość wzbudza złość,nieufność,agresję .

Choć w mieście zielone parki,piękne kwiaty.

Nie zawsze przezwyciężą szarość.

….. Na łączce , w ogrodzie ,leży nieżywy słowiczek.

Zagryziony przez kota.

….......To ten co o świcie śpiewał.

Tak żal słowiczka.

Po znojnej i ciężkiej pracy,

Zmęczeni mieszkańcy patrzą tępo w telewizor.

W telewizji wiadomości.

W wiadomościach pokazują wojny,zamachy,śmierć,pandemie,katastrofy.

Mieszkańców ogarnia apatia....

Po parku spacerują młodzi.

Trzymają się za ręce,

Patrzą sobie w oczy, z tak wielką miłością.

Słońce zaszło .

Powoli zapada zmierzch

W ciemnościach pogrąża się ogród.

Po cichu ,..coraz głośniej ,śpiewa koleiny słowiczek.

Tak w tym śpiewie,słychać radość,z przeżytego dnia.

A ja dziękuję Ci Boże,że przez szarego słowiczka,...

Pokazałeś mi,

jak można się cieszyć,

... z maleńkiego fragmentu stwarzanego świata.

 

Miłujący przyrodę