tam gdzie tęcza spada z chmur

[Joachim Burbank]

mrok rozświetlił niebo
nad piekarnią
zapach wdziera się w nozdrza

w amfiteatrze marzeń
dostrzegasz aktora jednego aktu
wsiada do pociągu
z bukietem chabrów
i wyrusza w nieznane
kieszenie pełne pomysłów

lniany szal powiewa
semafory wybijają takt
ostatni wagon znika
 

już wiesz jaki będzie finał
nie dotrze tam gdzie chce
chabry zwiędną

pozostanie niepewność
co by było gdyby

 

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dla mnie to chyba mniej marzenie, a bardziej przeczucie.., czegoś, co jest możliwe, co czeka na spełnienie... Takie chwile "rozświetlenia nieba" i "wdzierającego sie do nozdrzy zapachu świeżego chleba", budzą chyba takie przeczucia, są ich zwiastunami... Tylko ich nie tłumić niewiarą.

 

Bardzo inspirujący i poruszający uczucia wiersz. Pozdrawiam :)

.

Edytowane 23 Listopada 2020 przez duszka (wyświetl historię edycji)

[Joachim Burbank]

@duszka bardzo Ci dziękuję i życzę miłego wieczoru!