Harmonika

[jazzkółka]

 

 

w westchnieniach
załamaniach myśli
śmiechem na pohybel
krzykiem który tnie bezsilność

 

rozsadzamy apeiron

 

potem
w krystalicznym współbrzmieniu
układamy na nowo warstwami stopione 
w satynową czystość
pasma 

 

i czuję 
jak

 

szeptem 

rymujesz się ze mną

 

w drżącym akordzie

 

bieli

 

[Bogdan Brzozka]

@opal No, powiem Ci, jako Muzy Kant od 40 lat, ładnie te akordy się zharmonizowały z tą bielą, satyną, westchnieniem... Pozdrawiam Moni - trochę Ciebie nie było?  :)

 

 

 

[jazzkółka]

@Bogdan Brzozka Witaj, Muzy Kancie, dziękuję za klasyka

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozdrowienia serdeczne, Bogdanie

 

@Jacek_K Dziękuję, Jacku. Odpłynęłam i sobie jeszcze gdzieś pływam Piękne. Pozdrawiam sobotnio

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - mi sie podoba.

                                         Pozd.

[Gość Radosław]

To "rymowanie się szeptem... " robi wrażenie 

 

Pozdrawiam 

[jazzkółka]

@Waldemar_Talar_Talar Miło czytać, że Tobie miło czytać

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozdrawiam.

 

@RadosławBardzo dziękuję za Twoje słowa Pozdrawiam serdecznie.

 

[Gość Radosław]

Jestem sobie przy wierszu. Czytam, czytam i ta druga część dobrze się rozwija. Osobiście wolę, jak początek wygladal tak.  

 

"w westchnieniach

i w myślach"

 

ale to tylko moje widzimisię;) 

 

Pozdrawiam Opalko, spokojnej nocy 

[jazzkółka]

@Radosław

Twoja wersja jest ładniejsza, a moja... głośniejsza, taka osobliwość (poczatkowa

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

) Bo kiedy myśli się załamują, mamy Big Bang... czyli Apeiron się wali. I odbudowuje, zmierzając do Wielkiego Kolapsu. Taka osobliwość. Dziękuję i pozdrawiam serdecznie

 

PS pewnie puszczasz oko do moich Misiów" - edytor mi zlepia "mi / się", bo często ich używam. Jeszcze raz pozdrawiam. Monika (Miśka dla bardzo bliskich)