Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

spotkałam go całkiem przypadkiem

 

przypadki chodzą po ludziach
swoimi ścieżkami
jak Bezkoty

 

cień wśród cieni wtulony 
w uśmiech 

 

jeszcze widzę jak przeciąga się
leniwie
trącając struny czasu
aż 
tłuste pszczoły spadają z pięciolinii

 

z tego co mi nie wiadomo
chadza własnymi bezdrożami
od słowa do słowa
z górki na pazurki 

 

i choć potyka się o kamyki
to zawsze spada na cztery łapy

 

widzę go na łące
jak wtapia się
pręgami w źdźbła traw


migając między liśćmi rumianku
puszcza i łowi figlarne zajączki

czatuje na owadzie sny
a one
kołysane dzwonkami konwalii

w takt
jego mruczanda skraplają się
marzeniami na wibrysach

 

w przerwach 
między świetlnymi smugami 
na dwoje wróży pogodę
liczy chmury na czole
goni szczęście w nieszczęściu

 

a nocą 
w oparach maciejki
huśta się na księżycowym haczyku
spijając poświatę Drogi Mlecznej
z futra Wielkiej Niedźwiedzicy

 

o dziwo 
jak zwyczajny dachowiec
lubi zaparzyć sobie
kocimiętkę

 

czasem się sparzy 

 

wtedy
fuka prycha parska psioczy
przeklina pod wąsem 

aż liście więdną 
a kokardy podskakują

 

i skrzy 
w moich oczach

 

niezłe z niego ziółko

 

lecz 
głaskany z włosem i pod wiatr
wygina koci łuk triumfalny
by w końcu rozpłynąć się 

w uśmiechu

bez śladu

 

pewnie zawraca 
kota ogonem 
do siebie

i znika z wiatrem 
gdzieś

 

Indziej

 

a ja tęsknię

do następnego niezobaczenia

Edytowane przez opal (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@opal

 

Fajne, choć dla mnie trochę przegadane, pozwoliłam sobie wyciąć środek i czytać go następująco:)

 

 

spotkałam go całkiem przypadkiem

 

przypadki chodzą po ludziach
swoimi ścieżkami
jak Bezkoty

 

cień wśród cieni wtulony 
w uśmiech 

 

jeszcze widzę jak przeciąga się
leniwie
trącając struny czasu
aż 
tłuste pszczoły spadają z pięciolinii (...)

 

 

 

(...) lecz 
głaskany z włosem i pod wiatr
wygina koci łuk triumfalny
by w końcu rozpłynąć się 

w uśmiechu

bez śladu

 

pewnie zawraca 
kota ogonem 
do siebie

i znika z wiatrem 
gdzieś

 

Indziej

 

a ja tęsknię

do następnego niezobaczenia

 

Pozdrawiam:)

Opublikowano

Też uważam, że ciut przegadane, ale za to koci łuk triumfalny robi wrażenie :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Dziekuję, dopisałaś piękne rozwiązanie. Niech tak się stanie! @LessLove To jest marzenie o... wolnej woli, która boli. Twoja pierwsza wersja bardzo mi się podoba. Dziekuję. A dlaczego męski sposób wyrażania? Ktoś pisał podobnie? @Nata_Kruk Dziekuję. 
    • Witaj -  Twój czuły pomruk, bliski szept, którym wypełniasz moją ciszę - pięknie to brzmi - czule i słodko -                                                                                                                     Pzdr.serdecznie.  
    • Witaj  Marku - lecz wciąż nie wiemy, jak tam będzie, - przyjdzie kiedyś taka pora że zobaczymy albo nie                          jak tam będzie -                                                               Pzdr.optymizmem.
    • Nadam arię i ramadan
    • WIERNI   Dopóki w nas lawa nie wystygła Dopóki serce trzeszczy w piersi Bądźmy dla siebie ożywczym wiatrem I wypełniajmy wolną przestrzeń.   Ref;Łańcuchy zrywać mamy siłę Nikt nas nie będzie batem pieścił Niech ryk silnika nam skrzydła rozwija Tnijmy maszyną swej drogi przestrzeń.   Być może chwila to ostatnia Być może czas nasz właśnie mija Kreślmy pazurem znak po sobie Niech młoda dusza skrzydła rozwija.   Ref; Łańcuchy zrywać mamy siłę Nikt nas nie będzie batem pieścił Niech ryk silnika nam skrzydła rozwija Tnijmy maszyną swej drogi przestrzeń.   Gdy nam wyliczą cel autostrady I na niebiosach znak przestawią Pełni spełnienia jedźmy ku światłu Co całe życie do kresu trasy prowadzi   Ref; Łańcuchy zrywać mamy siłę Nikt nas nie będzie batem pieścił Niech ryk silnika nam skrzydła rozwija Tnijmy maszyną swej drogi przestrzeń.   Skóra i glany już wytarte I wacha kroplą ostatnią płynie To warto było gonić się z wiatrem Bo kiedy jedziesz czujesz że żyjesz.   Ref; Łańcuchy zrywać mamy siłę Nikt nas nie będzie batem pieścił Niech ryk silnika nam skrzydła rozwija Tnijmy maszyną swej drogi przestrzeń.   Bogdan Tęcza® 3.06.2026
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...