Antresola

[Lidia Maria Concertina]

 

Zwężone źrenice świtu ...
Nie składa jeszcze broni i nie zamawia przystawek
Przyglądam ci się bacznie: jesteś jak dzień, który nie wstaje - rozleniwiony życiem, które zbyt powszechne, zbyt często się zdarza

A czy pytałeś dziś o coś Boga?
Dlaczego już więcej nic nie stworzył ..., tylko ... nas?

 

Góry można odwiedzić na jedną chwilę: zamknąć oczy, przeczekać całe wieki ... sekundy

Aż odejdą, aż roztopią się - od naszych śladów ... porażek, zwycięstw, determinacji, klapek ...
Nie - na oczach
Niewłaściwe obuwie na wszystkich ludzkich ścieżkach ...
To często się zdarza.
Dlatego te góry nie istnieją.

 

Pod moimi powiekami - przetacza się huragan spokoju.
A to już inna półkula, inny krajobraz
Przez całe życie kłamstwa, iluzje, ucieczki
Depresja - na administracyjnej mapie.

 

Nigdy w życiu nie byłam samotna.
Zawsze czułam się otoczona ... sobą, ulicami i figurkami wyciętymi z papieru
Książkami oglądanymi w dzieciństwach

 

A teraz przerzucam prozę życia - zapisaną drobnym maczkiem
Oddalam się, odstaję od ..., czerpę, okrążam, zawracam, zabłądzam ...

I opętanym cyrklem wyznaczam pełną orbitę - pustki.
Nie ma tu okien, to zbyt kosztowny luksus, ale są solidne uszczelki, zamki na szyfr i w każdej chwili można wpaść na parapetówkę
Otworzysz sobie?
Mnie nie ma, ale czekam.

 

 

 

[jazzkółka]

@Lidia Maria Concertina Super, esencjonalnie.

PS W ostatnim akapicie - "czerpię" i przytuliłabym kropeczki do poprzedzającego wyrazu

Pozdrawiam serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.