Amerykanka

[Lidia Maria Concertina]

 

Po co się modlę?
Nie jestem chwilą. Może dlatego.
Zależy mi, by żyć wygodnie, by nikt mnie nie przeżywał - pod Ścianą Płaczu, ani w Norymberdze

Nigdy nie myślałam o tym, że życie MUSI mieć jakąś puentę.
Ja je po prostu zwiedzam. Bez zegarka i wi-fi
Nigdy nie miałam poczucia paniki - nawet wtedy, gdy wszystkie koleżanki czytały dyskretnie artykuły o antykoncepcji, a po slubie brały z małżonkami sofy w kwiaty - na raty

Ja wolałam dotykać Bogów. 
Godzinami siedzieć w kościołach i czekać na spotkanie. Myślę, że nawiązaliśmy dobry kontakt
Dobry na tyle, że nie możemy się od siebie uwolnić
Co rano przynoszę im rogaliki z karmelem, a Oni każą mi iść boso - nawet w stronę rozpusty, która świeci we mnie pustkami

Zardzewiałe stoliki tłumnych restauracji, wypalone neony nocy z przypadkowym przeznaczeniem... 
Wybieram tylko przystojnych mężczyzn, ale nigdy nie czynię z nich ofiary 
Świat wraz z towarzyszącym mu życiem jest znacznie prostszy niż ta filozofia martyrologii, w którą jesteśmy wtłaczani

Tak naprawdę tylko ludzie poważnie chorzy na ciele lub duszy mają prawo cierpieć i być zwolnionym z przykrych konsekwencji ludzkiej koegzystencji
Reszta 'cierpi' przez własną głupotę, chciwość, nieuczciwość i pogardę dla intuicji 

Co rusz to naprawiamy złe wybory
Prowizorycznie. 
Gdyby każdy zechciał wymienić wszystkie 'błędne' części, to do końca życia pozostalibyśmy 'w naprawie' 

Nocny ocean, czekam na miłość
Fala uderza dzwonem
To jedna z tych świątyń, gdzie 'poznawałam Bogów' 
Znaleźli mnie nawet, gdy straciliśmy kontakt

Oczyszczam z mułu starą Biblię
Każą mi sprzątać po tsunami
Najgorzej, że tej sofy w kwiaty nie da się uratować...