Sęk w tym, gdy wióry lecą

[jazzkółka]

 

uwieram sama siebie 

 

chropawa 

zdzieram myśli 
warstwa po warstwie

 

wreszcie

okorowana do nagości
oddycham 

raniąc palce o korę 
tak zwaną mózgową 

 

i krew zastyga żywicą 

 

z czasem zostanie morze 
na dłużej 
może nawet jantarem

 

kiedyś krą żyła 
goniąc za tobą 

 

następną 
diabelnie rudą 
albo anielsko sielską 

 

w sumie wszystko jedna 

 

bąble wciąż bolą 
więc wdziuplam się 

doniezobaczenia

 

i wreszcie tylko szelest 

 

do następnej piosęki

 

[duszka]

Chcę być szczera, bo masz dużą zdolność budowania wymownych, niezwykłych metafor - jest ich w tym wierszu tak wiele, że  "wypierają" w moim odczuciu przekaz. Jestem oszołomiona ilością obrazów i szybkością ich zmian. Moim zdaniem każda przeczytana metafora powinna miec czas do czytelnika dotrzeć i rozwinąć w nim swoje działanie. Przynajmnie ja tego potrzebuję. Mam wrażenie, że ich rozrzedzenie wydobyłoby bardziej piekno Twojego wiersza i głębię jego przekazu. To moje uwagi. Naprawde życzliwe. :) Pozdrawiam!

[Nata_Kruk]

Pomysłowy tytuł, i wtapia się w jego treść ostatni wers. Ogólnie, nietuzinkowo, da się wyłapać 'dylematy' peelki.

Pozdrawiam.