O ile nie zadziobią wrony

[Gabrys]

 

Patrzeć na świat po swojemu,
nie pod czyjeś dyktando,
bez grzechu żyć, po bożemu,
starałem się, nie wypaliło.

Myśli jakże brudne,
nie chcą  do spowiedzi,
pościć, nie da się pościć
kiedy szelma, we mnie siedzi.

Jak każdy słaby jestem
nie raz się Boga wypieram,
by zgasić swoje zapędy,
raczej grzech wybieram.

I chociaż nie noszę habitu,
również będę sądzony,
może mi w niebie odpuszczą,
o ile nie zadziobią wrony.
 

Edytowane 5 Października 2020 przez Gabrys (wyświetl historię edycji)

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Podoba mi się to odważne i szczere spojrzenie na własną ludzką słabość i pardoksalnie kryje się w tym siła :) Ostatni wers, a dokładniej "wrony" rozumiem jako te "zapędy", o których wspomniałeś w poprzednij zwrotce, dlatego pasowałoby mi "o ile nie zadziobią te wrony". Pozdrawiam :)