Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Aż nie mogę oderwać oczów.

Gabrys
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gabrys

Gabrys

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Jeśli potrafimy, nie partaczymy 

nie poprawiamy, ponieważ w głowie mamy.

 

NP:

 

Mam przed sobą ścianę,

profile, narożnik wstawione 

wszystko w pionie,

no i hulaj duszo

aż kielnia płonie.

 

Do tego listwa prowadząca,

która parzy, tak gorąca 

gdyż robota aż się pali,

już tynk rzucony,

choć pić mi dali 

nie skorzystałem, gdyż byłem na fali 

 

Teraz patrzę na moją robotę,

że aż oczu nie mogę oderwać

nawet z oddali. 

 

 

 

Edytowane przez Gabrys (wyświetl historię edycji)
1
  • Gabrys zmienił(a) tytuł na Aż nie mogę oderwać oczów.
duszka

duszka

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Podoba mi sie ta miłość do pracy, która się wykonuje, i wtedy wykonuje się ja na pewno dobrze, a  przynajmnie coraz lepiej. Ale wydaje mi się, że równiez Twój wiersz mógłby brzmieć lepiej, gdyby usunąc z niego czwarty wers "kielnię co mnie dane". Jest on gramatycznie trochę niezgrabny, a poza tym "kielnię" mamy znowu na końcu zwrotki. Poza tym mysle, że powinno być  "oczu", a nie "oczów". Pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • bazyl_prost
      O wypaleniu

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @KOBIETA nie zgubcie się wszechświat to continuum czasu i przestrzeni , lepiej tego nie zaburzyć
    • KOBIETA
      O wypaleniu

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @Radosław   o tak

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      ale jaka … wciągająca…
    • Alicja_Wysocka
      Poeta i niezapominajki (baśń)

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      To opowieść o cierpliwości, która nie żąda natychmiastowych cudów. O pracy serca, która nie zawsze przynosi kwiaty od razu, ale kiedy już zakwitną, są prawdziwe. Bardzo poruszyła mnie ta cisza ogrodu i moment, w którym słowo okazuje się jedynym możliwym gestem. Historia o odzyskiwaniu radości bez zawłaszczania. O ogrodzie, który zakwita dopiero wtedy, gdy ktoś umie przy nim po prostu być.   Masz pióro, które umie czekać, nie przyspiesza tam, gdzie trzeba pozwolić czytelnikowi iść własnym krokiem. To pióro pracowite jak ten ogród: najpierw cisza, potem wysiłek, potem dopiero cud - nie na pokaz, tylko do przeżycia.   Niezapominajki zostają ze mną długo po lekturze, odkładam tę baśń jak książkę, i zamykam ją uśmiechem.
    • bazyl_prost
      Może:

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      to tak globalnie?
    • Bogdan Tęcza
      Pióro feniksa

      Przez Bogdan Tęcza · Opublikowano

      BÓG DOBRY Dobry Bóg obdarzył mnie skrzydłami, pozwolił lecieć tam, gdzie wolna wola, dał siłę, wiarę i nieba aksamit, pozwolił, bym żył, a nie istniał, by ziemia cała była tylko moja.   W zamian nie zabrał nic, co było marne, chciał tylko duszy dać we mnie schronienie, kazał, bym chronił ją przed myślą czarną, hordą aniołów wsparł słuszne dążenia.   Masz jedno życie, możności wyborów i wsparcie czynów, co mej chwale służą, lecz gdy na skróty będziesz brnąć do złego celu, to życie będzie ci kolcem, nie różą.   Lecz z przymrużeniem oka nieraz mnie traktował, wiedząc, żem tylko człowiek z gliny zbyt surowej, wybaczał potknięcia i nieroztropne słowa, na wsparcie w wierze zawsze był gotowy.   Przywilej wiary to przywilej chwili, w której na wieczność człowiek zbiera czyny, życie przemija ja dym z kadzidełka, nic się nie dzieje przypadkiem i  bez kary za winy.   Bogdan Tęcza.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...