Proszę zmoczyć gąbkę

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Szybciej zmierzch się zaczyna, Słońce zwija szprychy,

świat się w oku upraszcza do czarnej tablicy,

umysł jest białą kredą - jak szczur szura, skrzypi,

cienko piszczy pod ciężkim butem tajemnicy.

 

Zdmuchnąć kurz z winylowej, dawno niesłyszanej

płyty z przyprawą trzasków, byle uciec z lekcji

wyrwany do tablicy, ogłuchnąć na pytanie,

gdy płyta się zacina, ostatnia w kolekcji.

Edytowane 22 Września 2020 przez Jan Paweł D. (Krakelura) (wyświetl historię edycji)

[duszka]

"Pod ciężkim butem tajemnicy"... Tak, ona nie tylko w sposób ożywiający nas do siebie przyciaga, ale też czasem przytłacza i przerasta - aż do skrajnej bezsilności i bezradności... Wtedy chcemy się cofnąć i  iść na "wagary". Tak odczytuję Twój wiersz. Zrobił na mnie wrażenie ilością "żywych", wyraźnie przemawiających metafor. Pozdrawiam :)

[Stary_Kredens]

nie wiem trochę mi tu zgrzyta fakt ucieczki z lekcji a potem wyrwanie do tablicy, no może nie skumałam całej metaforyki. Ale ogólnie na tak ponieważ pomimo wielu wyrazów szurających i trzaskających co nieco utrudnia odbiór( z drugiej strony dodaje ekspresji) fajne jest to męskie niebiadolenie

pozdrawia Kredens

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@duszka @Stary_Kredens  Dziękuję za komentarze, na pewno jeszcze kiedyś wrócę do tekstu. Chodziło mi o to, że ktoś wyrwany do odpowiedzi chce uciec z lekcji.