Z von Braunem do Ameryki

[Marek.zak1]

Podał rękę Claudii i oboje wyszli ze swojej luksusowej kajuty. Dziecko na szczęście cały czas spało w wózku i mieli nadzieję, że nie trzeba będzie przerywać kolacji na karmienie. Gdy weszli do restauracji, dostrzegli von Brauna siedzącego przy stole. Gdy ich spostrzegł, wstał i zrobił zapraszający gest. Przywitali się i usiedli przy stoliku.
– Ma pan piękną żonę.
– Bardzo. I bardzo ją kocham – powiedział Marek i jednocześnie mrugnął do Claudii, która opuściła twarz, usiłując powstrzymać śmiech.
– Ja jadę sam, ale zakochałem się w kuzynce. Ona ma dopiero siedemnaście lat i rodzice nie puścili jej ze mną.
– Panie doktorze. Niech pan porozmawia z Amerykanami i przekona ich, że bez pana kuzynki wydajność pana pracy będzie bardzo niska. Oni mają duży dar przekonywania.
Werner von Braun spojrzał na Marka. Wyczuł, że za żartobliwym tonem jest coś na rzeczy.
– Zastosuję się do pana rady. Ona po prostu jest genialna. Prosta i genialna. Mam w takim razie propozycję. Jedzenie jest w cenie biletu, ale pijemy na mój koszt do końca rejsu.
– Marek swoimi pomysłami nie raz szokował, ale z perspektywy czasu muszę przyznać, że prawie wszystkie się sprawdzały – Claudia nie bez dumy w głosie wtrąciła się do rozmowy.
– Moim najlepszym pomysłem było zaproszenie cię na pasterkę w czterdziestym drugim. Wtedy pomyślałem sobie, że jeśli Bóg istnieje i widzi, ilu ludzi uratowałem, musi mi to wynagrodzić tobą.
– Nigdy mi tego nie mówiłeś.
– To sprawa między Bogiem i mną.
– Przecież nie wierzysz w Boga.
– To nie tak. Każdy, jak czegoś chce albo się boi, zwraca się do Boga o pomoc. Ja chciałem ciebie. Mogłem liczyć tylko na niebiosa, bo tu, na ziemi, mnie wtedy nie chciałaś.
– Jak przyjedziemy, skontaktuję się z OSS i zapytam, czy mogą coś w tej sprawie dla mnie zrobić.
– Panie doktorze. Na pana miejscu skontaktowałbym się jutro rano. Przecież ktoś pana tu pilnuje. Poza tym nie należy obrażać amerykańskiego wywiadu i pytać się, czy mogą coś zrobić, tylko powiedzieć otwartym tekstem, o co chodzi. Amerykanom zależy na pana wydajnej pracy. W konstruowaniu rakiet są daleko w tyle za Niemcami i Rosjanami. Postawili kiedyś na samoloty i w rakietach są słabi.
– Ale przecież nie porwą mojej kuzynki do Ameryki.
– Przekonają ją, że jej misją jest pomoc światowi Zachodu w konfrontacji z dzikimi Rosjanami. Kobiety lubią ratować ludzkość.
– Czy ty masz jakieś doświadczenia w tym względzie? – spytała Claudia, patrząc badawczo na swojego męża.
– Nie, ale dużo czytam. – odpowiedział. Przypomniał sobie pierwszą noc spędzoną z Karen, która miała misję kontrolowania go przez dwadzieścia cztery godziny na dobę dla dobra Rzeszy. Boże, jak to się wszystko mogło wydarzyć?

 

 

To inny fragment "Szczęśliwego w Ameryce", chyba najbliższej mi książki.  Jako, że wydawnictwo nie istnieje, zainteresowanym mogę wysłać bezpłatnie mailem Szczęśliwego w III Rzeszy i niniejszy sequel w PDF-ie. Pozdrawiam. 

Edytowane 8 Września 2020 przez Marek.zak1 (wyświetl historię edycji)

[ais]

@Marek.zak1  zamiast wysyłać PDFy, to może lepiej opublikować na kilku portalach. Oczywiście pomału, dzieląc całość na mniejsze rozdziały. Wydaje się być całkiem ciekawe, więc chyba warto spróbować w takiej formie.

Pozdrawiam serdecznie.

[Marek.zak1]

@ais Pewnie masz rację, problem jest taki, że Szczęśliwego w III Rzeszy mam poprawną wersję w PDF-ie zakodowanym, a niezakodowaną starą wersję z błędami. Książka została wydana w 2010 i wzbudziła całkiem spore zainteresowanie, dobre recenzje  i dyskusje w typie: bohater czy zdrajca. Pozdrawiam. 

Tu fragment:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[ais]

@Marek.zak1  Na opowi jest kilku znawców tamtego okresu i na pewno chętnie przedyskutowaliby z Tobą temat. Nie zachęcam do rejestracji na innym portalu, tylko szkoda, żeby przeszło bez echa, jeśli dobre, a przy okazji warto z kimś zamienić słowo, jeśli zna temat.

Pozdrawiam.

[Marek.zak1]

@ais Jasne. Nie znam tego portalu, ale spróbuję. Dzięki za radę. Pozdrawiam