BARAN

[pneuma]

Rece wprawione w zadawaniu śmierci jednym ruchem

mocno trzymają leżącego na ołtarzu zwierza

skrępowanego więzami, przewróconego do góry brzuchem,

a rytm pieśni jego bliski koniec odmierza.  

 

Szamocze się bezsilnie ofiarna zwierzyna,

dziki wzrok szuka wspracia w bezlitosnym kacie.

Podniecony kapłan rytualny nóż ostrzyć zaczyna,

demoniczna twarz przyzdobiona w farbie i brokacie.

 

Palce na rękojeści grotu pewnie zaciśnięte,  

dłoń na moment w powietrzu zastyga.

Jeszcze chwila i życie zostanie przecięte,

ciało szamana od ekstazy się wzdryga.

 

Cios spada ciężko jak gilotyny ostrze,

wilgotne mlaśnięcie w powietrzu wibruje.

Zapach krwi i żółci drażni ludzkie nozdrze,

ryk zwierzęcia w rozpaczy wtóruje.

 

Boskie stworzenie bezlitośnie zgładzone

po to na przykład, aby spadły deszcze.

Gdyby nazajutrz spadły, byłby powód jeszcze

by to, co zabite w innej postaci zostało wskrzeszone.

 

Przebudźmy się nim ktoś nasze sumienia tą śmiercią obarczy,

nim ponownie wsłuchamy się w słowa fałszywych kapłanów.

Bo inaczej wolnych miejsca w niebie nie starczy

dla tych wszystkich bezbronnych baranów.