Gmach z manuskryptu z przyszłości

[Dawid Rzeszutek]

 

Zniszczony jest gmach i głodny łez  
Zjadł zimne już  gwoździe we krwi
Kiedyś mokre od żarliwych modlitw,
Dziś konsekrowane splunięciem, jak relikwie
Gwoździe -  pieczęcie pod nieistotną klęską

Stal stanie gmachowi w wąskim korytarzu 
W tej gardzieli przeklętej i świętej świątyni 
Do której świeczki nosili dzicy purytanie 
I w której trumny świeciły wokoło oczami 
Gdzie też Jezus lubił brzydzić się herezjami

Tu opluty ksiądz rdzą spomiędzy tych ran
Z krzyża, który nigdy nie rozgonił handlarzy
Wyspowiadał wiatr i rozgrzeszył ogień
Płomiennych stosów, domów wiedźm,
Które dostępują dziś jasności oczów Jahwe

Gmachu już nie dostrzeżesz w piekle 
Zatarł się w pamięci bitów ksiąg notarialnych 
Tutaj gdzie trwa nowy Eden dla niewiernych
Dziś jego gruz kosztuje tyle, co bitcoiny
A ci, co pamiętają o nim żyją bez jęzków 

Pozostała rosa na trawie i pył wspomnień
Żyjące w konkubinacie, na kreskę czasu
Tylko szaleni poszukiwacze Gralów
W trumnach powtarzają tabliczkę mnożenia
Bo nadzieja płonie jak trawa każdej jesieni

Tylko liściom gorąco, ich lica są zbyt ciepłe
Na dotyk, ani na szukanie  na nich zdań
Gmachu nie pamięta już żaden Egipcjanin
Wznoszący cmentarzysko, gaszony potem
Ale istnienie czeka białej gołębicy z smsem

Autor: Dawid Rzeszutek

Edytowane 3 Września 2020 przez Dawid Rzeszutek (wyświetl historię edycji)

[PuszKin]

Jak dla mnie za dużo patosu. Na plus sięgnięcie do współczesnego języka, ale mimo wszystko słowa te gdzieś nikną...

[Dawid Rzeszutek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rozumiem, ale stoję w opozycji do powszechnego pojmowania patosu w nowoczesnej poezji. Taki styl języka ma w moim wyobrażeniu  wartość, być może jest  nieco przestarzały, ale tak piszę i w takiej stylistyce lubię wyrażać pewne ważne dla mnie rzeczy. Ta opozycja pewnie więcej wrogów mi przysporzy niż przyjaciół, ale biorę tę cenę w koszty. Zakładając, że jeden z ważniejszych pisarzy - Homer też nie żył i nie przeżywał bitwy pod Troją, bo niestety żył dużo później, rzuca inne światło na funkcje patosu w literaturze.

 

Pozdrawiam!

[[email protected]]

@Dawid Rzeszutek  Skrajne zmetaforyzowanie wiersza nie uznał bym za błąd, gdyby mnie do wiersza przekonały, wyrażały jakąś myśl przewodnią.

Trzymaj się Dawidzie.

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Dawid Rzeszutek Podobno patos to sprawdzian poety, jak go użyje nie popadając w śmieszność to znaczy, że dobry. Tutaj niestety popadasz, i ginie w tym sosie kilka dobrych wersów.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wystarczy - zjadł już zimne gwoździe... i od razu jest ciekawiej i bez patosu.

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ten wiersz "wymaga", żeby się w niego wczytywać, żeby po trochu i cierpiwie odkrywać poszczególne wypowiedzi i łaczącą je nić. I stwierdzam, że warto :)

 

Jedną mam tylko myśl: może nieco łatwiej byłoby odczytywac poszczególne, często rokładające się na dwa lub trzy wersy wypowiedzi, bez tych dużych liter na początku każdego z nich, bo sugerują one początek nowego zdania... Acha, i czy w drugim wersie pierwszej zwrotki nie powinno być "od krwi"?

 

Pozdrawiam :)

[Dawid Rzeszutek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Nie chce popadać w opinię o byciu znawcą i tworzyć obraz siebie jako osoby z wielką znajomością poezji i rzutować innym na poglądy, opinie, ale nie zgodzę się.... 

 

Jest w umyśle autora pewien wzorzec wizji, który wcale nie jest patetyczny w formie śmiesznej, a  jest w takiej, która nie zaprzecza swojej stylistyce, ale uznając tło i rozumiejąc dogłębnie metaforykę, uzasadnia ją i stwarza im warunki do lepszego zrozumienia. To tło - to zaplecze wiersza może być argumentem. Przecież wystarczy dostosować odpowiednie, szersze, barwniejsze, dopasowane do tekstu tło - pewien obrazowy schemat kontekstu, który nie jest łatwy w odszukaniu, ale jest takim, który  stwarza w umyśle odbiorcy obraz mniej sprzeczny z wizją autora. Krótko mówiąc - głębsze tło i wyraźnie zrozumiane metafory oraz odpowiedni schemat oceny mogą uzasadnić formę i nadać jej szlachetności. Należy też zauważyć, że odbiorca kieruje się pewną estetyką, pewnym przyjętym, wyuczonym, schematem oceny, bazuje na mnogich, "nabytych" odczuciach dotyczących wyobrażeń, które pojawiają się w umyśle z każdą przeczytaną strofą. Geneza tego wzorca jest prosta, bo powstała na podstawie ocen tzw. znawców (ale tej przyjętej epoki, którzy też mogą być w błędzie), którzy tworzyli podręczniki, którzy wykładali na studiach, ale nie można powiedzieć, że jest to wzorzec ostateczny, absolutny. Trzeba wskazać, że wzorzec to jak pewna skomponowana barwa, ale nie można powiedzieć, że jest ona jedyną z możliwych. Klasyfikując wiersze według jednego wyuczonego wzorca, pomijamy mnogość innych wzorców, które może przez nasączenie skorupki za młodu jednym z nich, który jest aktualnie wygodny, wydają się obce, a przez leniwość lub nawyki, nawet złe. Ogólnie mówiąc, nie podzielam oceny, że wzorce przyjęte za stosowne w tej epoce, są ostateczne i absolutne, co oznacza, że kierowanie się nimi wcale nie musi być wyznacznikiem opinii absolutnie doskonałej.

To stwarza możliwości, daje wolność odbiorcy poniekąd budować swój świat oceny, niewsparty o wzorce obecnej epoki, a zasadniczo o swoje prywatne, zbudowane latami czytania poezji i wybiórczego uznania, według tego, co jest dla niego dobre a co złe. Tworzyć inne wzorce oceny odseparowane od jednego sztandarowego, który mógłby pewnie się zgubić w stadzie innych.

Sprowadza się to do przewagi prywatnej i niezmąconej edukacją opinii nad rzeszami opiniotwórców i opinio - wzorca - powielaczy.
Jestem zdania, że nie tworzę nowego nurtu, ale na pewno moja poezja posiada cechy, które nie będą zrozumiane w tych czasach, podczas kierowania się w mojej opinii ograniczonym i defektywnym wzorcem poprawności poetyckiej,  narzuconym przez opiniotwórców, którzy bogami nie są.

Człowiek rozwinięty powinien kierować się wielością schematów oceny, szukać warunków dla wiersza w szerszym spektrum barw i odcieni, a także rodzajów scenerii, w których wiersz może ożyć  lub kolokwialnie mówiąc - pływać jak ryba.

Taki sposób pojmowania jest na pewno szerszy i daje więcej możliwości, bo z obecnymi wzorcami i tak można polemizować, a na pewno nikt nie powie i w dodatku to udowodni w sposób logiczny, że tak nie jest.
Niejednokrotnie tworzono nowe style i nurty w literaturze czy malarstwie, a nawet w filmie. Żadne ujęcie nie jest absolutne, dlatego tez jest ważne, bo jest inne, charakterystyczne, bo może tworzyć, uzmysławiać coś oryginalnego, osobnego.

Pozdrawiam!

Witam!!

Jest to dawny styl pisana, Władysław Sebyła w swoim dziele "Ojcze nasz" używał takiej formy. Jakoś do mnie przywarła. Myślę, że jak śledzie mogą być w oleju, tak mogą być gwoździe we krwi. 
Tak wymagam od odbiorcy nieco więcej, ale wydaje mi się, że w zamian oferuje głębię, co wzmaga opłacalność poświęcenia.

Dziękuję Duszko za komentarz :)

Pozdrawiam!

Dziękuję za komentarz,

Trzymaj się również ty! 

Szczerze pozdrawiam!