Natalii LL

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Czemu żyję w kraju, który palmę pierwszeństwa

przyznaje tym bananom do żywego mięsa

 

raniącym uczucia, od których czyjeś dzieci

mają spazmy histerii? Czy li fanaberii

 

należy przypisać uczucia niedotknięte,

nawet zadowolone i na żadną zemstę

 

nie liczące, chwili nie poświęcające na

uprzejme doniesienia o tym, że żadnych ran

 

nie odniosły w starciu z bananem, na dodatek

tym samym, który ranił bliźniego jak szrapnel?

 

Jak to o kimś świadczy, kto wychodzi z galerii

niekoniecznie handlowej, od twarzy odkleić

 

mu się przysłowiowy banan nie chce, nie może?

Aż strach pomyśleć, w którym zbiorze czy podzbiorze,

 

obręczy czy kręgu piekielnym się odnajdzie

między innymi, którym żaden banan żadnej

 

szkody nieodwracalnej nie uczynił, wiecznej.

Wiecznie się będzie kręcił, obracał się będzie,

 

zachodził w głowę i głową walił aż pęknie

o drzewo i banany strącał, nie usiędzie

 

aż wszystkich nie wyprostuje.