Anatom

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

                 " ... Nie wiem, dlaczego czułem się znużony,
                      Póki nie wyszedłem stamtąd..."

               (Walt Whitman, Kiedy słuchałem jak mówił astronom.)

 

 

Zawsze był oczkiem w głowie pani i jej uszkiem

na pulsie klasowych spraw. O kilka klas wyżej

widział siebie od innych, wszędobylskim duchem

kiedy się zjawiał milkł śmiech, rozmowy na inne,

 

bezpieczniejsze tematy schodziły. Szczególnie

przypadły mu do serca zajęcia z biologii,

w tym anatomia mózgu – myśl, że nic co ludzkie

nie jest nam obce przyjął za swoją, oswoił

 

jak wściekłego psa, karmił przez te wszystkie lata

towarzyskiej porażki, wiedząc, że się łyso

kiedyś wszystkim zrobi, i proszę – na wykładach

z medycyny sądowej ma posłuch aż miło

 

popatrzeć na preparat spoczywający na

metalowym blacie, gdy ze znawstwem zachodzi

od strony głowy cisza oczekuje na ach

jak świdruje uszy dźwięk, jak łatwo odchodzi

 

mózgoczaszka od reszty, odsłania mózgowie,

proszę spojrzeć – tu obszar uczuć obrażonych,

jak głębokie, rozległe, ofiara sierotę

zostawiła na Ziemi, nieudowodnione

 

ojcostwo. Bóg jeden wie, że teraz już będzie

obrażona wiecznie

 

ach!

Edytowane 27 Sierpnia 2020 przez Jan Paweł D. (Krakelura) (wyświetl historię edycji)

[[email protected]]

@Jan Paweł D. (Krakelura) Janku w technikum miałem przyjaciela, nie rzucał się w oczy, wszyscy Go omijali, typowy mól książkowy.

Ostatnio czytam jakieś recenzje prasowe a tam jego nazwisko, wybitny profesor w USA, chirurg który zarabia na operacjach rodaków.

Trzymaj się - fortuna kołem sie toczy.

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@[email protected] Dzięki, aczkolwiek wiersz ma trochę inne dno. Pozdrawiam.

[[email protected]]

@Jan Paweł D. (Krakelura)  Janku dlaczego od razu dno? Wiadro też ma dno a nosi wodę.