Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Za nasze zmysły szóste

Jan Paweł D. (Krakelura)
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jan Paweł D. (Krakelura)

Jan Paweł D. (Krakelura)

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Słowiki ze szkła lekko trącają mnie w muszle

słuchowe dzwonią, a nie przelewają w puste

 

z próżnego, niby studnie w studnię lgną źrenice

w kiście opodalległych gwiazd, gdy zwierzę dzikie

 

szeleści nieopodal w zaroślach, między wał

wiedzie do mostów, kiedy słuchać patrzeć i stać

 

tylko z sąsiadem, winem, co jasne jest jak gwint,

białym siebie wzajemnie żaglować, kiedy w świt

 

suchą stopą daleko. Niedaleko bloki,

monitory gdzie uszy dojrzewają, oczy

 

by się w nocy nie szwendać.

Edytowane przez Jan Paweł D. (Krakelura) (wyświetl historię edycji)
Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

Tekst mi się podoba, a najbardziej to wino białe jak jasny gwint :) i wyraźne zróżnicowanie znaczenia słów opodal i nieopodal, które często są używane zamiennie.

Jedna uwaga. Szwendać piszemy przez "en".

 

Pozdrawiam. FK.

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Jonasz

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Proszalny   Bardzo interesujący jest przypis autora :)  Przeczytałam wiersz i Twój przypis - rzeczywiście niuans. :)))    Bardzo sugestywnie opisałeś nocną izolację. Bardzo podoba mi się ten  biblijny motyw Jonasza - tutaj brzuch wieloryba staje się metaforą współczesnego mieszkania, w którym radio i internet są jedynymi oknami na świat. Przejmujący jest ten obraz "białego szumu" jako drogi mlecznej dla duchów reklam. Wiersz o ucieczce, która nie ma mety, bo uciekamy przed czymś, czego nie umie nazwać on ani my.  Ale to już niuans. :) Świetna, gęsta atmosfera. Bardzo intrygujący tekst! 
    • Proszalny
      Trzydzieste trzecie niebo

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Idealny dzień dobrze rozpocząć godzinę przed świtem. Najlepiej od miłości, od własnych imion, które stają się pierwszym krokiem w nieznane. Za oknem robi się niebiesko i czas zaczyna płynąć przy rozmowach o chmurnych rzekach, leniwie drążących koryto nieba. Upajam się zielenią herbaty i twoim towarzystwem, które jest drogą bez powrotu. Nie wracam do starych uczuć, do dawno przebrzmiałych zdarzeń. Na spacer wyruszamy uzbrojeni w przeciwsłoneczne okulary. Na szkle leniwe tarasy domów i czarne koty. W lesie wysokie skarpy pachną słońcem i z każdym krokiem sobie przypominamy, jak dobrze stąpać po miękkiej ziemi. Śnieg dzisiaj odchodzi w zapomnienie. Wystawiam sofę do ogrodu. Mówisz o lipcowej nocy – że szum strumieni, że niemilknące świerszcze – kradnę z kącików ust twoje uśmiechy. Nad nami unosi się spokój, spadają kwiaty starych jabłoni i tak jak śnieg odchodzi w zapomnienie, zapominamy. Godzinę po zmierzchu wracamy, szukając przyczyny szczęścia.    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Poet Ka
      Jonasz

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Proszalny Księga Jonasza jest jedną z krótszych i zabawniejszych.  Te uniki mają w sobie coś komicznego. Pomijam motyw ryby.
    • Poet Ka
      Moda na "wody"

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Proszalny no wysechł  @Proszalny litoral- ten pomysł podrzuciła @Berenika97
    • Proszalny
      Kronika rozkwitu cz.2

      Przez Proszalny · Opublikowano

      U Ciebie dzikość, a u mnie chłodne słońca. Zazdroszczę.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...