I przyjdzie...

[huzarc]

Gdy już pługiem pogardy zostaną przykryte 

Jamy grobowe modlitw o jasny kres mroku, 

Przyjdzie usiąść przy głębi wartkiego rynsztoku, 

Okrakiem prawd - gdzie brzegi piętrzą się rozmyte. 

 

I przyjdzie nauczyć się sztuki zapomnienia, 

Gestów rezygnacji, a następnie mimikry,

Nowych liter i sylab języka zbawienia

Wieszczącego jałowym ogniem krwawej ikry.

 

Potem przyjdzie nihilizm nasz nazwać nadzieją, 

Wetrzeć w dusze kamienie i popruć sztandary

Na bandaże, pójść traktem burzy i aleją

Śmierci, krajobrazem dni śnionych przez pożary.   

Edytowane 18 Sierpnia 2020 przez huzarc (wyświetl historię edycji)

[fregamo]

@huzarc

"Potem przyjdzie nihilizm nasz nazwać nadzieją, " to na pewno ma tak być...?

choć w sumie to ciekawy splot

pozdrawiam

 

[[email protected]]

@huzarc Absolutny sceptycyzm weźmiemy pod rękę
                  i co ma jakąś wartość, do cna wybebeszę.
 

Pozdrawiam Huzi.

[huzarc]

@fregamo  I tak ma być właśnie. Nihilizm przezwyciężony to nadzieja. Niestety często bezrefleksyjna, utopijna i demoniczna. Bowiem na gruzach świata i wartości jakie się rozpadł przez fanfarach nihilizmu,  nihilizm ten nie pozwala wkomponować tradycji w obieg teraźniejszości, a ona jest uosobieniem tego, z czym nowa nadzieja chce walczyć. To jedna z wielu sugestii, jak ewentualnie czytać można tą drążę. Dziękuję za zainteresowanie i pozdrawiam.

 

Słowa podziękowania składam równie tym wszystkim, którzy przy tym moim wierszydle zatrzymali się z uwagą. 

[fregamo]

@huzarc sens zrozumiałem. Bardziej chodziło mi o bliżej nieokreśloną gramatykę.

Pozdrawiam

 

[huzarc]

@fregamoNie wiem, wg mnie chyba jest dobrze;)