Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

sens..

czarna_dusza
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/18178-sens/

Rekomendowane odpowiedzi

czarna_dusza

czarna_dusza

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



To jest mój pierwszy wiersz , któy napisałam , szmat czasu temu, i tak jest chce przedstawić, nie od najbardziej ambitnych... chcę przedstawić wam siebie, od niewinności skromnych początków... To nie miał być skomplikowany przekazujący dreszyk emocji wiersz, pełny porównać synonimów itp. To jest poczatek.. znalazłam mozliwość podzielenia sie swoją twórczości, kolejne wiersze tez bedą nie, nie próby tylko dawno napsiane leżace w szuflacie, zmieniające się tak radykalnie jak czas zmieniał ich autorkę.. A od dziewiczych wierszy trzeba zacząć, dlatego warto czasmi podzielić się nawet nejwiększym banałem...
Jacek_P.

Jacek_P.

Opublikowano
Opublikowano

Cześć. Nie wydaje mi się dobrym pomysłem, żeby zaczynać pokazywanie swojej twórczości od dawnych banalnych i nieporadnych rymowanek. Może to dać taki efekt, że nikt nie będzie chciał poświęcać czasu na czytanie Twoich wierszyków, i kiedy już zdecydujesz się dać coś nowego, być może ciekawego, grono czytelników będzie mocno zubożone. Przedstaw się raczej tymi najlepszymi żeby zachęcić do czytania.
Pozdrawiam.
Ja.

Faramir

Faramir

Opublikowano
Opublikowano

Popieram. Wiersz jest słaby bardzo, niestety.
I Jacek ma rację. Takie zachowanie może spowodować zrażenie do siebie czytelników. Poza tym słabe wiersze - raczej powinno się, moim zdaniem, chować, nie publikować. Ja piszę od dwóch i pół roku. Publikacji doczekały (doczekają się) jedynie te sprzed kilka (góra 3-4) miesięcy. Inne są za słabe.
Pozdrawiam serdecznie i czekam na coś z wyższej półki, Jędrzej

czarna_dusza

czarna_dusza

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Bardzo trudno, znosi sie krytykę, a jeszcze trudniej taką z która każdy zgadza się w 100%...
Ja jednak uważam, ze mam pełne prawo zanudzić was i zniechęcić do czytania moich wierszy, i mam prawo opublikowac pod swoim pseudonimem cos co kiedyś i nadal ma dla mnie znaczenie, a dla niektórych jest strata czasu, lub kolejnym śmiecie, i wcale nie mam po raz kolejny zamiaru zaprzeczać że nim nie jest... Stwierdzenie iż stracę czytelników jest bardzo prawdopodobne, ale Ci co wytrwają będa chyba najlepsi.. :))
Nie zgodze się tylko z jednym stwierdzeniem, to nie jest szkoła poezji, to jest forum poezji, nikt tu Cię nie nauczy jak pisac lepiej.. Masz możliwość zaprezentowania tego co potrafisz, i poznanie obiektywnych ocen, w pewnym sensie masz możliwośc przedstawienia siebie..
Mam nadzieję, ze moje kolejne wiersze chociaz trochę się wam spodobają.. Ale to jedyny taki mało ambitny wierszyk, którym chciałam sie podzielić..

Pozdrawiam i przesyłam niezapominajki...

kalina kowalska

kalina kowalska

Opublikowano
Opublikowano

[Ja jednak uważam, ze mam pełne prawo zanudzić was i zniechęcić do czytania moich wierszy]

oczywiście, że masz do tego prawo, tak jak inni do tego, by ci powiedzieć, że są tym znudzeni i zniechęceni
masz również prawo nie przyjmować dobrych rad
:)
pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/18178-sens/
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Achilles_Rasti
      Wiśnia

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      w czarnym ogrodzie opowiesz mi wszystko   w czarnym ogrodzie nie mogę być blisko   słowa rzucane z kamieniem o drzewo   rozejrzyj się drugi masz serce po lewo   marzę o wiśniach czerwonych na liściach   otwarcie zamknięci miłością ujęci   gorycz otula wiatrem przeklętym   patrzę na Ciebie cieniem objętym   czerni przeniknę zostawię nadzieję   wierzę że wróci   nim się przemienię...   @Achilles_Rasti

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Wiersz bliskiej mi osoby... publikuje za jej zgodą :)  
    • obywatel
      Ciężar

      Przez obywatel · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      z tym zdaniem jest coś nie tak, proponuję zamiast staje się napisać jest, albo zamienić na cięższy. Bardzo dobry tekst.
    • wiedźma
      Marketing

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Migrena  dziękuję za raki odbiór. Pozdrawiam serdecznie.
    • wiedźma
      akt o poranku

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @hollow man  Wiersz wręcz reporterski , brak metafor , sugestywny tytuł. Bez oceny. Mamy tu książkę i niedopitą herbatę, miękkie światło.  .Kobieta pozuje, leży swobodnie, patrzy z czułością.  Powstaje obraz. Pozdrawiam. 
    • Piotr Samborski
      Ciężar

      Przez Piotr Samborski · Opublikowano

      Zegar wskazywał już późny wieczór, a w biurze było prawie pusto. Klawiatura komputera stukała w ciszy, wypełnionej tylko szumem klimatyzacji. Karolina siedziała przy biurku, zgarbiona, ze wzrokiem utkwionym w nieskończonej liście e-maili. Każdy nowy komunikat był jak kamień wrzucony do jej już przepełnionego kosza. Nadmiar obowiązków, terminów, nieodpowiedzianych telefonów – wszystko zlewało się w jeden gęsty, nieprzenikniony chaos, który zaciskał się wokół jej umysłu. Patrzyła na ekran, ale nie była w stanie przetworzyć żadnej z informacji. Dłońmi masowała czoło, próbując złapać oddech, ale powietrze wydawało się ciężkie, duszące, jakby każda myśl ważyła tonę. Czuła się, jakby była zatopiona w oceanie zadań, który wciąż się rozrastał, pochłaniając ją coraz bardziej. Wzrok jej błądził, zatrzymując się na półce z filiżankami do kawy, które teraz wydawały się zupełnie nieistotne. Dźwięk telefonu, który nagle zadzwonił, wytrącił ją z zamyślenia, ale tylko sprawił, że poczuła się jeszcze bardziej osamotniona w tym niekończącym się wyścigu. – Tak, Karolino, jeszcze jedno zadanie – powiedział głos w słuchawce. – Będzie trzeba to zrobić na wczoraj. W jej głowie tylko wzbierała cisza. Każdy kolejny dzień stawał się coraz bardziej nie do zniesienia. Przytłoczenie jest jak ciemna chmura wisząca nad głową, która nieustannie rośnie, aż w końcu zapełnia całą przestrzeń. To nie tylko brak czasu, ale nadmiar tego, co musimy zrobić – rzeczy, które wkradają się w nasz umysł, jak hałas, który nie pozwala usłyszeć własnych myśli. Zbyt wiele do zrobienia, za mało przestrzeni na oddech – każdy obowiązek staje się coraz bardziej ciężki, jak kamień na plecach, który zdaje się rosnąć z każdą godziną. Czasem przytłoczenie to nie tylko wielka lawina zadań, ale cichy proces, który wkrada się w naszą codzienność. Niezauważenie przestajemy oddychać pełną piersią. Zamiast żyć, zaczynamy tylko reagować, próbując dotrzymać kroku temu, co nieustannie nas goni. Tłumione emocje, zapomniane potrzeby – wszystko to staje się jednym wielkim ciężarem. Jednak przytłoczenie nie jest nieuniknione. To, co na pierwszy rzut oka wydaje się nie do pokonania, może okazać się tylko falą, która w końcu opadnie, jeśli pozwolimy sobie na moment zatrzymania. Bo przytłoczenie nie jest końcem. To jedynie sygnał, że trzeba zwolnić, posłuchać siebie, oddzielić to, co naprawdę ważne, od tego, co jest tylko dodatkiem. W chwilach, gdy czujemy się przytłoczeni, nie musimy walczyć z ciężarem. Możemy go puścić, oddać to, co nie jest naszym, i znaleźć w sobie przestrzeń do oddychania. To w tej ciszy rodzi się spokój, który pozwala znowu zobaczyć, że życie nie jest serią niekończących się zadań, ale podróżą, w której to, co najważniejsze, może odbywać się w rytmie serca, a nie w tempie zegara.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...