Rozpad

[Nelson]

"Rozpad”

 

 

Najwyraźniej, nie wszystko jest zawsze na jednej, wspólnej i dobrej drodze

Całkiem możliwe, że wszystko co najlepsze jest dawno za nami

Nie zgodzę się, z depresyjnym odrzuceniem starań w trwodze

Bez przemyśleń jak to wszystko jest bardzo istotne w obrocie atomami

 

Podążam za Tobą od zawsze, jak zbłądzony i jedyny cel mojego życia

Odganianie wrogów od Twojej duszy, serca i myśli to jakby moje hobby

Wciąż w zwątpieniu wobec tej tak kruchej, jednak najprawdziwszej miłości

Bieg za niczym bez Ciebie nie prowadzi nigdzie poza mrokiem i cieniem

 

Na widok tego bezsensu nie odezwał się z nieba nikt

Dziadkowie nie odpowiadają, bo smutno im nie wobec tej sprawy

Jak rozsypany już nie słodki nasz miesiąc miodowy

I całe gówno drętwe jak te idiotyczne prowokacje i zabawy

 

Im szybciej zrozumiemy, że każde nasze niszczenie

To wznoszenie toastu z krwi naszych serc, choć czasem osłabionych

I odnowa wszystkiego co zagwarantowało nam szczęście

Jak smutna melodia… Wobec błędnych myśli bezsensownych

 

W filozofii poczęcia, nie możemy nigdy zostawić miłości jedynej

Tej, która wiąże nas najprawdziwiej genami, cudem narodzin

Bo jakby oczywista będzie, codzienna tęsknota i czegoś brak

 

Aż w końcu jedynie żal, umykających w samotności godzin.

 

 

Można osiągnąć przez życie chyba wszystko

Rozpad jednak, pozostawmy wysypiskom

 

6,08,2020,

Edytowane 6 Sierpnia 2020 przez Nelson (wyświetl historię edycji)