Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Witam ponownie

Jerzy_Edmund_Sobczak

Przez Jerzy_Edmund_Sobczak
w Hydepark

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jerzy_Edmund_Sobczak

Jerzy_Edmund_Sobczak

Opublikowano
Opublikowano

Bardzo długo mnie tu nie było. Ostatni mój wpis zbiegł się prawdopodobnie z moją śmiercią na chwilę.

No cóż, wpadłem pod pociąg, na chwilę umarłem, potem byłem długo w śpiączce.

Mam z tego okresu bardzo dziwne wspomnienia.

Natomiast nie mam kawałka lewej nogi.  Mam  metalową.

Nie użalam się, jedynie opisuję fakty.

Nie sądzę, żeby to wpłynęło na moją poezję. Może trochę.

Chciałem się jedynie usprawiedliwić za moją przerwę w nadawaniu.

Jerzy Edmund Alchemik

ais

ais

Opublikowano
Opublikowano

@Jerzy_Edmund_Sobczak Cześć Alchemik.

Nie tłumacz się, bo tak naprawdę to nikogo nie obchodzi, wiesz, jak jest, chyba nie muszę Ci tego tłumaczyć.

To wirtual, nicość, w której czasami masz swoje 3 minuty. Nic więcej. Tutaj nikt Ci chleba nie da, herbaty nie przyniesie.

 

Więc cześć i czołem po prostu pisz i czasami coś skomentuj, bo wielu pisze, ale pokomentować, nie ma komu.

 

 

Bajo.

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      Biała cisza.

      Przez andrew · Opublikowano

      @Berenika97 ... nie zatrzymuję  się blisko dna nie warto    czas zmienia  nie tylko spojrzenie    tęcza wzejdzie  gdy uwierzymy ... że lód i woda ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • vioara stelelor
      Tata

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @bazyl_prostWyhamuj.
    • vioara stelelor
      liryka w kryzysie bezdomności 2

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Ja jestem ciekawa, kto to może być. Kto jeszcze jest w stanie zauważyć człowieka w kimś, kto dogorywa w najgłębszym upadku. I myślę, że nie chodzi tu o śmierć fizyczną, ale o umieranie człowieczeństwa, które może uratować dobry gest. Tak sobie pomyślałam, że baba na miotle (czarownica - palona na stosie - czyli też znajdująca się poza nawiasem poukładanego społeczeństwa) może być jakąś współtowarzyszką niedoli. Która rozumie, jest obok, ma serce na dłoni, choć oczywiście nie wygląda to sielankowo, jak to w świecie bezdomnych. Ale to też są ludzie i zachodzą między nimi takie same interakcje. One nam się wydają już w jakiś sposób - ze względu na wykluczenie - niefunkcjonalne, irracjonalne. Ale są równoważne, jeśli chodzi o ich wagę i znaczenie, dla każdego człowieka.
    • Myszolak
      Biała cisza.

      Przez Myszolak · Opublikowano

      @Berenika97 Ja odczytałam wiersz dosyć dosłownie, jako powolne "przyzwyczajanie się" do bólu, a może raczej stopniowe popadanie w depresje.   "znużenie było tylko przeciągiem" - rozpacz przestała zaskakiwać, przestała być stanem który przychodzi nagle i po jakimś czasie mija, stała się nieodłącznym elementem codzienności.   "kres" jest dla mnie dosłowną myślą o śmierci. "słowo wreszcie zamarzło" - zamarznięcie słowa odczytuje jako smutek, który przestał być płynny i zmienny jak woda, a zaczął być stały i wręcz namacalny, bardzo rzeczywisty.  "Zaczęło się od drobinki szronu na języku, która zamiast tajać, zaczęła narastać, powoli wypełniając sklepienie mowy." - przygnębienie zamiast być chwilowym stanem, dotyczącym np. jednej sfery życia, zaczęło ogarniać całą rzeczywistość.  "jak przyjemnie znieczula podniebienie, jak odbiera smak wszystkim innym sprawom." - człowiek, co niby trochę paradoksalne, ale jednak bardzo prawdziwe, zaczyna odnajdywać komfort w ogarniającej go apatii.   Przyglądasz się jej z bliska - nie jest już ostra, nie rani krawędzią. Matowieje, gęstnieje, - znużenie przestaje wydawać się wrogie, zaczyna być stanem, w którym człowiek odnajduje pewnego rodzaju równowagę i spokój.   Myśl o końcu rozumiem dosłownie, jako myśl o śmierci, która przynosi ulgę.  Psychologicznie bardzo spójny wiersz.
    • M_arianne
      Jak ufa, fukaj

      Przez M_arianne · Opublikowano

      Ada baju z szarotką, jak to raz szuja bada.    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...