Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

PAPUGA

Maciek.J

Przez Maciek.J
w Satyra

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Maciek.J

Maciek.J

Opublikowano
Opublikowano

 

Rzecz tak miała się kiedyś z papugą :

raz mówiła  bowiem bardzo długo

lecz nie bardzo się ciągle starała

innych głosy tylko udawała

 

Ćwierkając  takie same melodie

uprawiała te swoje parodie

aż inne ptaki wpadły w straszną złość

powiedziały tak:  mamy ciebie dość

 

I tej twojej mowy nienawiści

zrobimy rakietę zaraz z liści

i polecisz sobie w kosmos  aro

tak postraszyły papugę starą

 

Aż zrobiło się wtenczas niemiło

od  wkurzonych ptaków zaroiło

posmutniała  papuga wiekowa

gdy nagle odezwała się sowa

 

radziła innym zawsze w potrzebie

starej papudze mówi od siebie:

nie naśladuj  papużko nikogo

Innym ptakom nie rób tu niczego

 

Co tobie niemiłe ma niebogo

i powiedz nam  w końcu coś swojego

 

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 95. Rów

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu to znakomite, głęboko psychologiczne studium władzy, paranoi i rozpadu więzi między Aleksandrem Macedońskim a jego armią.  Czy nawiązujesz do Filotasa do jego ojca Parmeniona? Obaj zasłużeni dowódcy w armii Aleksandra a jednak zginęli z rąk swojego króla - prawdopodobnie niewinnie, zwłaszcza ojciec. Aleksander wpadł w paranoję i bał się spisków, podobnie jak następni tyrani w historii. A wraz z upadkiem imperium perskiego król zaczął przejmować wschodnie zwyczaje, wymagać oddawania mu boskiej czci i stawać się niedostępnym despotą - „tym łatwiej zgubić twarze towarzyszy”. Świetnie oddajesz atmosferę strachu, która zaczęła trawić obóz macedoński. W zwrotce 5. i 6 . jest ukazany uniwersalny obraz każdego systemu totalitarnego czy autokratycznego. Po egzekucji starych towarzyszy nikt nie pyta o sprawiedliwość, rodzi się tylko  strach o własne życie. Dawne braterstwo broni zostaje zastąpione przez wzajemną nieufność.   „Rów między ludźmi” to symbol psychologicznej przepaści, która wyrosła między Aleksandrem a jego weteranami. Wewnętrzna więź została bezpowrotnie zerwana. Zwykły, płytki rów okazał się przeszkodą nie do pokonania, bo zaufania nie da się odbudować rozkazem. Genialnie ukazałeś, że największe bitwy Aleksandra pod koniec jego życia nie toczyły się z Persami, lecz z jego własnym otoczeniem i jego paranoją. Szepty w namiotach, Każdy patrzy za siebie. Dzieli nas pustka.
    • Devimon
      Myśli

      Przez Devimon · Opublikowano

      Przemiana surowych nie jasnych emocji  w czystą niezrozumiałą treść.
    • Magdalena
      notatki z teorii braku

      Przez Magdalena · Opublikowano

      @hollow man @Łukasz Wiesław Jasiński dzisiaj jest pogoda skrajnie "możliwościowowpyskdająca" to nie jest dobry dzień, kobiety kochają chłopów czasem na zgubę swoją i na odwrót, np. dureń i biedak ale rozśmieszał mnie jak nikt., Jędza złośliwa ale tak dobrze gotowała że zostałem. Itd. itd. czyż nie?
    • hollow man
      notatki z teorii braku

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Magdalena No to jest postawa skrajnie koncyliacyjna, ale ulegnę.
    • Magdalena
      notatki z teorii braku

      Przez Magdalena · Opublikowano

      @hollow man @Łukasz Wiesław Jasiński Nie kłóćcie się Miśki, kobiet jest tyle rodzajów co i chłopów, dobrego wieczoru

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...