***

[Milena]

Gdy życie w harmonii
Przyjemnie się toczy,
Tracę grunt pod nogami.
To ból otwiera oczy.

 

Od zawsze tkwi w mej głowie
Zamysł może dziwny:
Przez udrękę ciała
Odkupię wszelkie krzywdy.

 

Płaczę tylko na zewnątrz,
Bo ból zwiastuje koniec:
Cierpię, więc kiedyś
Będę mógł odejść.

 

Do życia wiecznego
Prowadzą me pragnienia.
Nie osiągnie szczęścia ten,
Kto nie zaznał cierpienia.

 

Byle nie żyć tym  co w głowie
I zabić nadzieję.
Stąpać wreszcie po ziemi;
Cierpię, więc istnieję.

[Sekret]

"Bo słuchajmy i zważmy u siebie,
Że według Bożego rozkazu:
Kto nie doznał goryczy ni razu,
Ten nie dozna słodyczy w niebie." 
Fragment z Dziadów... :)

Utożsamiam się z przekazem. Cierpienie często wynika ze zwątpienia, a te, jakby to Kartezjusz ujął, jest przyczyną myślenia. Uważam jednak, że - jeżeli by wierzyć w wyższe stadium "ja" lub świadomości - to droga do niej wiedzie przez porzucenie cierpienia, uwolnienie się od niego. Im więcej doświadczasz w życiu, im bardziej rozumiesz świat, tym mniej cierpisz, bo ileż można płakać nad tym samym schematem? A schemat ten powiela się często, wystarczy wrócić do korzeni i pstryknąć sobie psychoanalizę. 
Zgadzam się, że ból otwiera oczy i po części z "Cierpię, więc istnieję". Osoby, które cierpiały w życiu, zwykle bardziej doceniają wartości, jak i innych ludzi (nawet jeśli z początku buntują się przeciw nim). 

Pozdro ;)

[[email protected]]

@Milena "Człowiek jest uczniem, cierpienie jest jego nauczycielem". - Alfred de Musset.

Miłego wieczoru Mileno,  czyżby szczęście poprzez cierpienie?

[Milena]

@[email protected] Coś w tym rodzaju:) Pozdrawiam