Pięść bez imienia

[Rafał Orszak]

grom po szynach
będzie staczał
głębił się w
palce wystrzelone
w ścianę skrzydeł

wyrzeźbiona w powietrze
pięść bez imienia

wyciągnięta jak
kot w mięsistym słońcu

wygórowana do nieba
do czasu

inne ręce się załamały
tylko moje skomlą
o nazwanie ognia
w imię chleba

wyrzeźbiona w powietrze
pięść bez imienia
uciąć sobą wieczność

pięści Wenus z Milo
są pozaciskane... 05 VI 00

[Agnes]

czytałam kilkakrotnie...podoba mi się treść, ciekawa, niepospolita...
jedynie zapisałabym to w nieco ciekawszy sposób, choć tak też nie jest źle (ale zawsze może być lepiej, prawda?) mam tylko jedno pytanie, czemu na poczatki jest pięść - jedna a później mowa o pięściach? oczywiście trudno byłoby napisać cały wiersz z pięściami w liczbie mnogiej, ale dla mnie jest to jednak jakaś niekonsekwencja:)

pozdrawiam
Agnes