Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Życiowa bajka

Wiesława
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Wiesława

Wiesława

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

 

Bajarką dzisiaj zostałam, więc bajkę wam opowiem.

Możecie się zadziwić, kto mieszka w mojej głowie.

Taki malutki krasnal, bojący się nawet swego cienia,

poszukujący wciąż na swej drodze życia, spełnienia.


 

Spełnienie inną drogą poszło, krasnala nie spotkało,

jego życie, lekcją dla uważnie czytających się stało.

Zapytacie mnie teraz i słusznie, gdzie morał tej bajki,

przecież powinniście go usłyszeć! Od zdolnej bajarki.


 

W bajce, krasnal obrazował niewielkie pragnienia,

a brak wiary w siebie, pozbawił bajarkę spełnienia.

Mimo wszystko, morał się jednak nam nasuwa taki,

aby się spełnić, musicie w siebie wierzyć! Dzieciaki.


 


 

Edytowane przez Wiesława (wyświetl historię edycji)
Wiesława

Wiesława

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@aisZrobiłam maleńki eksperyment, umieściłam ten wiersz na innym poetyckim portalu i po kilku godzinach w rankingu moich wierszy, a mam ich tam ponad 30 znalazł się na pierwszym miejscu. A wiersz nad którym spędziłam dzisiaj  kilka godzin i w każdym wersie jednakowa liczba sylab i temat na czasie, a dostał tylko kilka głosów, więc podejście do wierszy zupełnie inne, bo inni ludzie je tam czytają, a wnioski się same nasuwają. Pozdrawiam serdecznie i miłego wieczoru Ci życzę :-)

 

P.S Kiedyś prostownice do włosów były w modzie :-)))

ais

ais

Opublikowano
Opublikowano

@Wiesława Oj, portal portalowi nierówny. Na jednym Cię zbesztają, na drugim wyniosą na Olimp.

Może lepiej wypośrodkować i po prostu, zwyczajnie, po ludzku, starać się pisać dobrze, lepiej, najlepiej, mając na uwadze zasady, które można łamać, nie łamiąc języka :)

 

Pozdrawiam!

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      gdy słońce nie wschodzi

      Przez Migrena · Opublikowano

      @andrew   zgadzam się z Poe:)
    • wiedźma
      ulewa

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Poet Ka 🪻
    • Poet Ka
      ulewa

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka @violetta@Toyer @Leszek Piotr Laskowski@wiedźma dziękuję serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Migrena
      myjnia

      Przez Migrena · Opublikowano

      noc połyka nas z  samochodem blacha pod palcami ma chłód cudzego ciała które zaraz weźmiemy na własność gardło maszyny rolety w dół świat zdycha zostaje gęsty biały szum wibruje w plombach woda bije w szyby tysiąc wściekłych cieni rozmazuje miasto w czarne smugi neony ciekną w poprzek oczu jesteś za blisko para z ust miesza się w jeden gęsty oddech tu nic nie jest czyste szczotki idą po karoserii ciężkie mokre włosy żelastwa ocierają się rytmem który już w ciebie wszedł drżenie idzie przez fotele w kręgosłup osadza się w biodrach twoja dłoń nie pyta o zgodę waży i bierze zna każdy skurcz zanim się zdarzy powietrze gęstnieje od pary i ciał wilgoć wpełza pod ubranie skóra poci się głodem lepka wchodzisz we mnie jak bieg w drapieżną skrzynię metal o metal żywa twardość rozrywa chłód światło miga krótkie ostre błyski rozcinające ciemność pod powieką patrzysz na mnie to spojrzenie nie ma wyjścia drzwi bez klamki woda wali mocniej kabina drży coś wielkiego napiera z zewnątrz a my coraz ciszej coraz bliżej twoje ciepło rozsadza zimne szyby ogień bez tlenu palce ryją ślady których nie widać ale mięśnie je pamiętają napięcie gęstnieje w podbrzuszu krew pulsuje grubo uwięziona pod skórą zaraz eksplodujemy twoje palce we mnie to ślepy wyrok śliski uścisk w którem nie ma oddechu bierz mnie aż pęknie dno twoje ciało pod moimi dłońmi napięte jak struna świata śliskie od pary zaraz rozerwiesz mnie od środka zapadamy się w siebie jak gwiazda czarna gęsta grawitacja rozgniata nas na amen tu nie ma Jego szczotki stają ciemność waży tonę i wtedy wszystko pęka naraz woda wdziera się światłem żebra pękają krew za głośna w skroniach ciało gubi krawędzie mieszamy się płynami oddechem izolacja zerwana ze świata maszyna łapie nasz rytm zaciska go nie oddaje nie ma już kabiny nie ma szyb jest tylko puls i to napięcie które nie zna końca czoło wbite w szkło zostawia tłusty ślad potu i oddechu rozmazany jak my bez powrotu sekunda nie chce zdechnąć ciągnie się rolety w górę świat wraca za nagle za ostro ale coś zostaje w płucach na skórze pod żebrami jak wilgoć która weszła głębiej niż oddech myjnia wypluwa nas na asfalt czystych błyszczących a w środku dalej wrze parujemy brudni od siebie          
    • Poet Ka
      Palindrom fonetyczny

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @hehehehe

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...