Bumerang

[Natuskaa]

** nasłuchuj

 

odbita w przestrzeni

myśl pędzi jak bumerang

który stoczył wielki bój

raz pchnięty w ciemną dal

z wiatrem okrąg tycząc

 

 

skupiam się na narzędziach

silne ramiona plecy

podwinięte nogawki

stopy w jednej linii

precyzyjny prosty serw

 

nie chcę skomplikowanej

na niego odpowiedzi

formuję więc pytanie

by rzut ten był niezwykły

jako dzieło kompletny

 

kiedy w końcu wraca

wyciągam ku niej dłonie

jakbym chciała przywołać

zgubione części siebie

wzbogacone podróżą

 

 

nie łapię wymyka się

słońce coś pozmieniało

ludzkie oczy być może

czas rozciągnął lub skurczył

palce oplątał nutką

 

zmęczenia **

[iwonaroma]

Przeczytałam z zainteresowaniem. Nie ma tu żadnego pitu pitu.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - podoba się  -  jest ciekawie.

                                                                    Ciepełka życzę i barwnych snów.

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki za pochylenie się nad tekstem. Pozdrawiam :)

Miło, że się podoba. Pozdrawiam :)

[Tomasz Kucina]

Bardzo wciągający wiersz. Mam w genie interpretacyjnym tenis ziemny. Bumerang jako return po serwisie i wpasowanie się serwisantki w kończący domykający atak. Może to jednak być spojrzenie z perspektywy obserwującego. Mnie przed oczyma stoi Dżok. Taki obraz zbudowała sobie moja percepcja. Novak Dżokovic, czytając ten wiersz - widzę go! ;)

Edytowane 16 Czerwca 2020 przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Genie interpretacyjnym :) fajne.

Podoba mi się taki odbiór. Dobrze, że przeniosło cię w przyjemne miejsce :) Pisząc ten wiersz nawet nie pomyślałam o tenisie ziemnym, a w sumie można podstawić,  jak piszesz, tę piłeczkę zamiast bumeranga.

 

Dzięki za podzielenie się tym odczuciem (dało mi do myślenia). Pozdrawiam.