Nie bał się kochać

[Waldemar_Talar_Talar]

nie bał się wiatru

burz zaćmienia

prawd ani cieni

nocnych drzew

 

nie bał się kochać

mówić dzień dobry 

klęknąć gdy taka

była potrzeba

 

nie bał się zrywać

jabłek na pachcie

iść drogą której 

brak drogowskazu

 

dziś jest inaczej są

zwątpienia i obawy

czy podoła - czy da

radę teraźniejszemu

 

które niestety  ma

inne horyzonty niż

takie jak  kiedyś 

których się nie bał

 

 

 

[Tomasz Kucina]

Widzę Waldku szczyptę sceptycyzmu w wierszu. To znaczy zaplanowanego opisu stanów ludzkiej niepewności. To nam się dopiero porobiło z tym światem. Ludzie odczuwają wielką potrzebę kontaktów wzajemnych, bliskości z przyrodą, a tu trzeba i należy nakładać na siebie ograniczenia. Czasami człowiekowi się wydaje, że to jakieś sci fi, że to niemożliwe. I ten wiersz rozumiem, że taki właśnie jest, opowiada o lękach i marzeniach. Trzeba wierzyć, że w końcu wszystko się unormuje. Pozdrawiam.

[Waldemar_Talar_Talar]

@Tomasz Kucina  -  witam - dziękuje serdecznie za czytanie oraz komentarz.

                                                                                                                                           Pozd.