Duchowa pielgrzymka

[Wiesława]

Pielgrzymując po świecie poszukiwałam Boga.

Podczas wędrówki pojawiła się jednak trwoga,

jak na mnie wpłynie, to duchowe poszukiwanie?

Bardzo się zmienię, kiedy na mej drodze stanie?

 

W czasie mej wędrówki poznawałam dobro i zło,

ale czułam, że Bóg jest inny, że to jeszcze nie to.

Podróżując więc wytrwale po całym tym świecie,

nauczyłam się tego, co już wiecie lub się dowiecie.

Poznawałam różne religie, ludzką wiarę w dogmaty,

gdzie ludzi tam uczono, jak przyjmować od losu baty.

Kiedy nadstawić policzek i oddać bliźniemu płaszcz,

radzono bogatemu, rozdaj ubogim wszystko, co masz.

Jak przeczytano mi," nie z uczynków masz zbawienie",

to wtedy w mej duszy pojawiło się lekkie zagubienie.

Gdzie Ty Boże jesteś!!!, tak często wówczas wołałam,

wznosić tych skarg do nieba, wcale się nie obawiałam.

Gdyż częściej wtedy czułam, że Bóg jest czystą miłością,

dlatego zaczęłam go szukać z rosnącą w duszy radością.

Wędrowałam, więc dalej po świecie szukając Go uparcie,

nieugięcie jednak stojąc na straży ducha prawdy, warcie.

Ta ziemska wędrówka stale mą świadomość pogłębiała,

jednak źródła wody tej żywej, wciąż jeszcze nie spotkała.

Pod koniec mojej wędrówki, kiedy już bardziej dojrzałam,

odkryłam źródło prawdy, którego tak wytrwale szukałam.

Dusza mi szeptała, że wrócę do źródła, ale nie słuchałam,

różne duchowe nauki poznawałam, wreszcie zrozumiałam,

że tylko dusza zna całą prawdę o życiu, jak i naturze Boga.

gdybym miała tą wiedzę, dawno zniknęłaby z serca trwoga.

Przekonywała mnie nieraz, że miłością wszystkich tu otacza,

ale we mnie, tak zagubionej, nie znalazła dobrego słuchacza.

Świadomość, że Bóg we mnie mieszka mity mego ego burzy,

nie ma już lęku, to Miłość będzie ze mną w ostatniej podróży.

[Tomasz Kucina]

Uroczy wiersz. W rymy udekorowany jak zauważyłem, no i na pewno wyrażony w rozumieniu właściwym. Bo odnosi się do perspektywy czy imperatywu "miłości", a to przecież mega uniwersalne przesłanie, więc mam nadzieje nie wzbudzi tu szczególnych kontrowersji. Ja sobie pozwoliłem zauważyć i podkreślam ten szlachetny pierwiastek "Duszy" , która przemyka sobie w wierszu dyskretnie "za człowieka przebranej", a miłość utożsamiłem sobie z "Miłosierdziem", mam akurat taką wrażliwość, ktoś może poczuć inaczej. Czyli fajnie, zgrabnie i subiektywnie. Pozdrawiam.

Edytowane 25 Maja 2020 przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - gratuluje wytrwałości w tym poszukiwaniu.

                                                                                             Udanego popołudnia życzę