Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

kołysanka dla ojca

korek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

korek

korek

Opublikowano
Opublikowano

każdym uderzeniem serca

wciąż woła o ciebie

byś przysiadł obok

i wsłuchał się w bicie

płynące z jej wnętrza

jak wymarłe marzenie

które nadal pragnie

by tchnąć w nie życie

każde spojrzenie w pustkę

przybiera twój kształt

byś pamiętał że

nie jesteś tylko wzorem

przyszłość zawarta w jutrze

ogrzeje jej świat

tylko potrzebuje tlenu

co podsyci ogień

każdy uśmiech na twarzy

potrzebuje odzewu

by się w nim schronić

przed obcym spojrzeniem

i wciąż wiele razy

osłonisz je bez celu

by czuła że nigdy 

jej nie zawiedziesz

każda jej łza

oczyszcza winy

byś staną przed nią

z podniesioną głową

bo wie że inaczej 

nie będziesz szczęśliwy

jeżeli nie będziesz czuł

że stoi obok

bo może właśnie

tylko tak

jesteś w stanie

ją ocalić

przywracając dawno

zmatowiały blask

który wydobywa

głęboko z krtani

jako przywrócenie myśli

stworzonej w snach

wypełniając ostatnie życzenie

tego który wyśnił

jak ocalić jej świat

i przypadkowo

ocalił sam siebie

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Powrót ojca

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Simon Tracy   Duch szlacheckiego jeźdźca, który gna przez wieki na koniu pod dom córki z fotowoltaiką - niezwykła fantazja. No i są elementy osobiste - rodowe. :) Mój ulubiony moment- gdy ojciec z szablą prosi o kawę zamiast miodu pitnego, bo XXI wiek to nawet dla duchów ciężkie czasy pod tym względem. A może Maria Antonina miała taką wizję? Świetny tekst!
    • iwonaroma
      sceptyczne twarze

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Berenika97 :)) Sceptyk jak kwas solny ;) Dzięki     
    • Simon Tracy
      Dzika plaża

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      Na plaży było pusto i głucho  jak oko wykol. Fale oceanu płonęły, pomarańczowym ogniem  schowanej do połowy tarczy słońca. Mógłbym skoczyć w ten magiel żywiołów i odejść wreszcie  bez cienia winy, kary czy wspomnień. Zatopić wreszcie swój wrak w potędze posejdonowego królestwa. W oku cyklonu z którego nie wyjdę choć na krok.     Moje ślady są tak niewidoczne. Odciskają się ledwie  w zimnym i mokrym piasku. Nie to co blizny zadane przez ludzi i siebie. Skrwawione przeguby i ramiona. Rozbite, umysł i serce. Po kontakcie z naturą człowieka. Idę spokojnie ku spienionym falom. Mijam skruszałe  i zalane powodzią słonych łez, zamki na piasku. Kiedyś byłem ich budowniczym,  potem nadzorcą aż wreszcie obrońcą. Straciłem je wszystkie. Jeden po drugim. Teraz są tylko ruiną a zarazem żywym pomnikiem mojej klęski.     Marzyłem tylko o separacji od świata. A świat odpłacił mi wojną. Wygrał. Zamęczył jednostkę setką problemów, tysiącem spraw  i milionem bez ideowych rozmów. Zniszczyli mnie  i nawet nie usłyszałem słowa przepraszam. Bo jak można tak żyć? W mroku, nędzy, upadku. Depresji wszelkich inicjatyw. Pogrzebie witalności i pochwale marnej śmierci. Zostałem przez nią powołany. Nie do życia w zakłamanym stadzie.     Lubię plaże. Są jak ja. Dzikie i odseparowane. Samotne i ciche. Zalane, przypływem rozpaczy. Odkryte, odpływem racjonalności. Błąkam się jak okręt  pozbawiony zbawczego światła latarni.     Wchodzę czasami na klif, górujący nad zatoką Nocny wiatr,  popycha mnie  ciepłym objęciem ramienia ku przepaści. Na plaży iskrzą ogniki dusz. Życiowych rozbitków. Skacz i poczuj wolność. Jak my. Jak nam podobni.     Obiecuje im, że jutro skoczę  lecz dziś chcę wrócić do domu. Pić i pisać. Zmazać swój strach i ból. Otrzeć łzy bezwartościowym wierszem. Odwracam się i biegnę. Mgła powstała nad zatoką, unosi mnie w swych gęstych kłębach. Eskortując bezpiecznie  do samych drzwi.    
    • Berenika97
      Lecz ty niezmienny…

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @KOBIETA   Piękna liryka!   Anomalia nigdy nie stanie się przełomem, jeśli druga strona pozostaje niezmienna. Można zmieniać dni na noce i noce na dni, ale jeśli ktoś nie chce połączyć dłoni - splot pozostanie tylko marzeniem. 
    • Berenika97
      w jedwabiu

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @MIROSŁAW C.   Od Golgoty przez obmywanie stóp po "policz do trzech" - jak droga przez mękę do zmartwychwstania. Piękna nadzieja ukryta w tym "nastąpi".

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...