Pokrzepiając serca nasze w jakże trudnym czasie

[Adrian Andrzejak]

Koronawirus, wirus korona,

czy ktoś lub coś jest w stanie ciebie pokonać?

Przez wszystkie przypadki dzieci tej ziemi odmieniają twą nazwę, 

a ty wciąż zwiększasz tempo i szerzysz swoją zarazę.

Nie widać cię, nie czuć, usłyszeć nie sposób, 

Jednak widoczne, straszne i głośne swe żniwo zbierasz w tym roku.

 

Ilekroć budzę się i wstaję rano, mam tę nadzieję,

że zniszczą cię, wyrzucą, usuną gdzieś i już istnieć nie będziesz.

Bo ty zatruwasz nie tylko ludzi, ale i ludzkie umysły.

Twoje wyroki srogie, a zamysł bardzo chytry.

Niesiesz śmierć, ból i pożogę,

Lecz my ludzie nie popadniemy w ciągły smutek i trwogę.

 

Dalsze życie nie może polegać na tym,

na bojaźni, która mówi, co będzie z tym światem?

Dziś bohaterami naszymi są lekarzy tysiące,

pielęgniarze i pielęgniarki przy nas trwające,

medyków i służb różnorodnych wiele,

wspierających na duchu, bardziej na ciele.

 

Chociaż gospodarka leci to na łeb, to na szyję,

lecz może tak musi być, żeby zastanowić się i zatrzymać na chwilę,

by docenić zdrowia i życia wartości.

Niechaj strach w naszych sercach już nie gości.

Siostry i bracia życzę nam wszystkim wytrwałości i w Bogu pokładania ufności!

Dobry Bóg widzi swych dzieci cierpienie i Słowem Swym wkrótce zakończy jego istnienie.

 

                                      Adrian Andrzejak

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[Gość]

@Adrian Andrzejak  Obyśmy wyciągnęli jakąś lekcję z tej całej sytuacji i jak piszesz - docenili zdrowie i życia wartość... Że nie tylko czas i pieniądze są najważniejsze, ale również my i ludzie wokół nas... 

Pozdrawiam :)