Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nie grałam na armatnich nutach
Ja tylko w wojnę się bawiłam,
A serce moje, tak jak granat,
Rozdarte samolotów szumem

I na gałęziach śmierci, jabłko,
Co spadło prosto z rąk Adama,
Nabiera barwy bardzo czarnej
W jadzie topornych dźwięków zabijania

I tak słonecznie serce cierpi
W poblasku tych kwitnących cierni,
Co jak łodygi słońca wschodzą
I przezierają przez zasieki

I zanim paszcza diabła spadnie
Na tego grajka z lilii Madonny,
To już ten ogród zeń wyrasta,
Co jak konwalie się rozrośnie

A twarz zastygłą opromienią
Wieczyste słowa- ojczyzna i wiara
I jak skowronek z nieba zleci,
Nie jak kamień, lecz jak balsam

Zamilkły za nim drzwi, i poszedł,
Ale na niebie grajek gra wciąż
O czasie burz, kiedy pochodnie
Zapalał diabeł, a nie Pan Bóg

O czasie przygniecionych modlitw,
Co jak z wulkanu wytryska lawa
Podniosły ręce naprzeciw Bogu,
Kiedy na klęczkach płonęła Warszawa

A grajek smutkiem płacze w wierszach
Nad swej młodości grobem świeżym
I broń dymiącą w dłoni dzierży,
Co jak żelazo pali (w) piersi

I tylko jeszcze jeden smutek
I tylko jeszcze jedno tchnienie
I sen kolczasty się rozleci
I już odpadnie z łez cierpienie

I już ten jasny wschód przed oczy
I miłość co podąża śladem,
Co broń dymiącą z dłoni wyjmie
I skończy cierpką maskaradę

I już ze śmierci klątwa spadnie
I lekkim wzniesie się oddechem,
Co nad polami bitew wzniesie
Pogodny zapach kwitnących konwalii

Opublikowano

U mnie, to jest tu, gdzie jestem obecnie, a jest to Afryka, jest pełnia lata.

Tak smutno, że ktoś, kto tak kochał ludzi, zwierzęta, świat, musiał przejść przez podwójne piekło. Realne i psychiczne. I nie ma "happy end-u". Lecz wszystko to, co jest zawarte w Jego wierszach mówi o tym, że człowieka nie można przerobić na proch armatni, maszynę do strzelania. Człowiek ma duszę, sumienie, ideały. I tego nie da się w nim zabić, tak samo jak i nadziei na lepsze jutro. Nadziei, która nawet pod obstrzałem armatnim kiełkuje, jak nowe pędy młodych konwalii, który to kwiat jest symbolem szczęścia. Zdaję sobie sprawę, że wiersz ten jest za długi. Myślałam nawet, by podzielić go na dwie części. Dziękuję za komentarz. Dodam jeszcze, że jestem nie tylko "zimowa". Można to stwierdzić czytając moje teksty w prozie dla początkujących ("Listy z czkawką") Pozdrawiam serdecznie

Opublikowano

Przykro mi ale niestety jestem na nie. Sam zamysł jest dobry.Ja jednak radzilabym sie zdecydowac czy chce pani napisac wiersz biały czy rymowany. Momentami czyta sie go bardzo ciezko.np:"nabiera barwy bardzo czarnej
W jadzie topornuch dzwonkow zabijanie "Czy nie lepiej byloby bez jadu tzn:"W topornych dzwonkach zabijania"?Wiersz niestety momentami gubi rytm przez co bardzo trudno jest sie skupic na tresci. pozdrawiam i zycze dalszej owocnej pracy:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   24 czerwca 2023

       

        Przeżyłam. Myślałam, że umrę, ale przeżyłam. Gdyby mama nie trzymała mnie za rękę, byłabym pewna, że już jestem martwa.

        Kiedy ratownicy weszli do domu, wszystko wydawało się snem. Głosy się rozlewały. Z ledwością podnosiłam powieki. Czułam spalony szpinak, który gotowałam chwilę wcześniej. Pytali mnie, co brałam. Nie byłam w stanie im powiedzieć. Język mi spuchł, a ciało zesztywniało. Na noszach znosili mnie do karetki. To był trzeci raz, jak jechałam karetką, ale pierwszy na sygnałach.

        Na SORze odzyskałam mowę. 

        - Fenibut - powiedziałam lekarzom.

        Do tej pory mnie trochę bawi, że musiałam im tłumaczyć, co to jest. Znalazłam to gdzieś w internecie. Pisali, że to sowiecki lek uspokajający, neuroprzekaźnik receptorów GABA. Miał działać jak pregabalina. UWIELBIAM pregabalinę. To prawie jak alkohol, ale jest lepsza. Nie chodzi się po niej na skos i nie sepleni jak kaleka.  

        Chyba powinnam się przedstawić. Cześć, jestem Laura, a to jest mój dziennik. Mam dwadzieścia lat i jedyne osiągnięcie na moim koncie to wygranie konkursu recytatorskiego w pierwszej klasie liceum. Jestem ćpunką. Ale nie taką zwykłą, co bierze wszystko jak leci. Nie, ja lubię wiedzieć. O wszystkim, co biorę, czytam. Wiem, jak co działa, z czego jest zbudowane i jakie są konsekwencje ćpania tego. To ważna wiedza, gdyby coś poszło nie tak (wczoraj poszło k o s m i c z n i e źle). Szkoda, że nigdy nie byłam dobra z chemii. Tak to bym poszła na studia. Może w przyszłości stałabym się drugą Lori Arnold albo Walterem White’em. W sumie mogłabym iść na ASP, tyle że ciotki mi powtarzały, że po tym to tylko malowanie portretów na Krupówkach.

        Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną przeczyta ten dziennik, ale jeśli tak - niech uczy się na moich błędach. Narkotyki to ścierwo, a ja zrozumiałam to za późno. Teraz leżę w psychiatryku i wątpię, że szybko mnie wypuszczą. 

        Zadomowiłam się na oddziale. Nie jest najgorzej. Pielęgniarki są miłe, uśmiechają się do mnie, kiedy przychodzę po papierosa. Nie możemy ich trzymać przy sobie, wydzielają nam po jednym co godzinę i to jest najbardziej przejebane. Jedzenie też mają dobre, nie to, co na innych oddziałach. Kiedy leżałam na nefrologii, dawali same pomyje.

        Miałam w planach przespać cały pobyt tutaj i obudzić się, gdy odejdą głody. Staram się nie myśleć o kreskach i blantach, ale one same do mnie przychodzą. I Dawid nie pomaga. Jeszcze trzy dni temu piliśmy razem wódkę, a teraz jest tu razem ze mną, bo pomieszał perazynę z alkoholem i fetą. Twierdzi, że ledwo go odratowali, ale ja wiem, że buja. Mógł co najwyżej dostać niewydolności wątroby. A zamknęli go, bo jest po prostu pieprznięty.

        Przed chwilą wołali na leki. Teraz papieros. Dają mi te same tabletki, co przepisał mi psychiatra, tylko dawkę zwiększyli. Przyjmuję to z ulgą, bo będzie się lepiej spało. 

        Kończy się pierwszy dzień mojej trzeźwości. To przerażające. Odkąd pamiętam, jestem na haju. Zawsze załatwię sobie pieniądze. Jeśli nie biorę od mamy, to daje mi babcia. Do tej pory nie wiedziały, na co wydaję. Żle, że się dowiedziały. Nie, nie mogę tak myśleć. Przecież chcę z tego wyjść. Kurwa, Laura, tak będzie dla ciebie lepiej, zrozum to wreszcie!

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...