Kraina Zapachów

[Dekaos Dondi]

zapach pieczonego chleba

rozchodzi się po całej kuchni

maleńkie nóżki

w ubranku ze złocistego przypieczenia

z radością w drobinkach maku

kroczą po blacie stołu

w białym puchu mąki

znacząc maciupeńkie wgłębienia

z postrzępionymi brzegami

dolinki o zapachu zboża

po zostawionych śladach

podąża zapach świeżo zaparzonej kawy

dosłownie przed chwilą

strumień gorącego wrzątku

szybował w kierunku dna

budząc okruszki zmielonych ziaren

miał nie lada problem

z wydostaniem siebie z kubka

aż w końcu wytworzył łapki

które wystawił poza krawędzie

wciągając się na powierzchnię

teraz wędruje

po gładkiej poprószonej powierzchni

równolegle do zapachu chleba

poprzez szparę między drzwiami a futryną

wędruje zapach wędzonej szynki

lekko otłuszczone ścianki

umożliwiają łatwiejsze przenikanie

między meblami będącymi w kuchni

zapachy chleba i kawy

gryzie znaczący problem do rozwiązania

stoją na krawędzi stołu

jak z niego zejść

dumają pomieszaniem

woń szynki czyni różne akrobacje

w różnych kątach i zakamarkach

ma trochę łatwiej

jest bardziej gładka

wspominając różową świnkę

z wiklinowego koszyka w kształcie jabłka

wychodzi zapach pomarańczy

kuliste wywijasy siłą odrzutu

wyrzucają kawałeczki

eterycznych cząstek

z mórz południowych

na wszystkie spragnione

takich doznań strony

przysiadają w różnych miejscach

nasycają wytęsknione powierzchnie

dwa zagubione zapachy

nadal błądzą w rozterce

przy rozpadlinie między stołem a krzesłem

litościwa woń świeżych kwiatów

widząc ich wielki smutek

przeistacza się w wirujące zielone skrzydełka

utkane z zapachu cynamonu

z cienką łodyżką ozdobioną dziurką sera

podwieszeni na warkoczach z jedwabnych nitek

w pachnącym siodełku z gęstej woni lepkiego miodu

uwięzieni zostają uratowani

w białej poświacie przezroczysta mgła

będąca wynikiem podmuchu

szybuje nad przepaścią

nad którą krąży pojazd ratowniczy

przez okno wlatuje rześki zapach łąki

muska suszone śliwki

śpiące na parapecie przy zielonym groszku

by symfonii wiosennej

dodać nutkę gościnnej woni

na papierowym wieczku

leżącym na szkiełku z czarnym pieprzem

klaustrofobiczna wnerwiona okruszynka

wypala małą dziurkę

ostrym spojrzeniem czarnego ziarenka

w konfiturach rozbudzony zapach leśnych poziomek

przeciąga się rozkosznie

między kleistymi fałdkami słodkiego łóżeczka

w papierowej torebce wierci się woń

zasuszonych kapeluszy

między którymi zasnął na wieki

najedzony robaczek

wraz z grzybami

posłuży jako dodatek do smacznej kapusty

w kącie stoi pachnąca cytrynka

blisko fontanny z gołym aniołkiem

którego głaskają po skrzydłach

wszystkie zapachy

a plumpki wody

zachowały pachnące wspomnienia

*

Do kuchni wchodzi mała dziewczynka,

w atramentowej sukience.

– O jejciu. Czemu jesteście takie wymieszane?

Jak tylko zostawię was same, to od razu takie coś.

Będę musiała znowu rozplątywać.

Ach wy nieznośne… i tak was kocham.

 

[MIROSŁAW C.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zakręciło mi się w głowie od tych zapachów :)) 

[złote serduszko]

@MIROSŁAW C. aż wyszłam na dwór i zerwałam kwiaty do filakonika masz dużo racji aż w głowie się kręci

@Dekaos Dondi

Jeśli latam, to wysoko, chcę zostawić po sobie  również na twoim profilu .  jeśli ktoś chce zobaczyć i zrozumieć sztukę nie może ograniczać się tylko do dwojga oczu  . musi wejść w inną przestrzeń i otworzyć oko

najważniejsze .

trzecie . popraw korone i krocz dumnie << pozdrawiam>> zuzia

[Dekaos Dondi]

@MIROSŁAW C.

Dzięki:)→A już chciałem więcej zamieścić:))→Pozdrawiam:)

@zuzia

Dzięki:)→No to lataj jak najwyżej. Masz racje z tą ''inną przestrzenią''

Prawdziwie patrzeć, to nie znaczy... tylko patrzeć. Coś więcej trza:)

Pozdrawiam:)