Westchnienie ku zagładzie (proza poetycka)

[Dawid Rzeszutek]

Westchnienie ku zagładzie. (proza poetycka)

 

W podziemnych mojej jaźni, ciemnych komnatach,
szare łzy marnymi tęsknot przesycone są woniami,
zbudzonymi przez czułość w sercu okaleczoną,
zapatrzone są w żywe wczoraj a dziś martwe już róże
- ten okazji bukiet straconych.
Krople, co krzywd są naparem wymierzonych bezprawnie,
drążą mozolnie ścieżki pióra po kartkach białych,
niczym Bóg żyły tworzący, jak życiowej siły kanały.
A duch roniący ów krople zniszczenia przyszłego,
scenariusza kronikarz nam dziś bliskiej katastrofy,
białe orle pochwycił pióro, z herbu skradzione,
i wyciśniętym atramentem, nie tylko z nocy pereł,
historię spisuje i życzenie ostatnie
żywego, mściwego w duszy mojej westchnienia:

 

Gdy firmament pocałowałem, to błękitne  o
ratunku marzenie, to łono spokój rodzące wieczności,
gdzie wehikuł mój gwiezdny miał dom niegdyś,
pisać począłem ołowianą atramentu łzą wszelką,
jak przez żagle podarte i ster w dżagi rozbity

z win ludzkich - zazdrości ciosów i obłudy tornad,
wolność utraciłem. Niewolnikiem jak
stałem się prądów dzikich, nieczystych sił okropieństwa,
a w oczach niegdyś świata żywego
- deską z napisem dryfującą -  "cywilizacji mętne wspomnienie ".
Pamiątką, lecz czyją? jak już nie pamięta ludzkość,
Bo jak miałaby? Skoro jej nigdy nie było,
przynajmniej nie w świadomości mojej,
ale w niej przecież nie istniało życie nigdy.

 

Gdy wehikuł żywy, w cierniowy ozdobiony płaszcz,
w gniewie kartki rozdrapał papierowej ranę,
a serce alchemicznego wypiło przekleństwa truciznę
i nadzieja z wieżowca bez zabezpieczenia skoczyła,
wtem klęska, smak dziś której czuję wyraźnie
- gorycz zniszczonej i jedynej nadziei bańki
o palecie barw połyskujących popielnych orderów, 
na dłoni śmiercionośną nożem wyryła ideę
i wierzyć rozkazała, tak wierzyć bardzo w nią !!
By świat, ginąc w dniu kolejnym, sznur pociągnął
dzwonu piekielnego, swoje sygnalizując tam nadejście,
by Ci świata wartownicy - potomstwo Adama - dusze ludzkie
 z woli i nasienia, wytatuowały w piekle nadgarstki,
z wolnych numerów na bolesnej liście kolejnymi
- tymi obecności w koncentracyjnym wieczności obozie.

 

Ile sił pozostało w woli mojej mięśniach, ile pędzącej
w żyłach trwało nadziei, i Ileż chęci tylko zrodziło

haniebne życie, tylekroć mocniej czułem i wierzyłem !

Wiarą byłem cały. Tak pragnąłem mocno,

aż impresję niegodziwości szatańskiej,  miłą mnie tu tak,

niczym zadośćuczynienie zdobyłem i spełnienie.

Niczym ducha orgazm, który moje oczyścił i uniósł serce,

opłukał twarz załzawioną, a całując czystości ustami

śnieżnymi, przysiągł, że krzywda nie zasieje nigdy

fantazji chorej na mojego żywota drogach,

a kartki mojej rana, wykrwawiająca się krzywd treścią,

krwią krat niewolących niegdyś i metalicznym ich pobrzękiwaniem,

zostanie uratowana - zabliźni się sprawiedliwości

nad wrogiem przeklętym wyrokami.
 

 

 

 

 

P.S

Chciałbym przeprosić, że napisałem w słupku i komplikuję treść inwersją w zdaniach, 

ale chciałbym wzbogacać treść ozdobami, które mam wrażenie,

przy dłuższej pracy nad tekstami i przy tym również ciągłym rozwoju,

zapewnią  mi więcej pozytywów, niż mi ich odbiorą. 

Te elementy dekoracyjne na pewno lubię i chciałbym je rozwijać,

więc oceńcie, proszę "czy coś z tego będzie", bo jeśli jest jakaś nadzieja

na uformowanie odpowiedniego stylu, dzięki tym, zasadniczo, utrudnieniom 

w odbiorze i ocenie, to będę tym bardziej dumny, że na coś się taki zabieg w moim pisarstwie przydał.

Proszę tylko nie pisać komentarzy - typu - przestarzała stylistyka, archaiczna etc. 

 Ponieważ to, że coś zostało sklasyfikowane jako archaizm/ coś nieaktualnego

- to tylko wszak ogólna i pobieżna klasyfikacja pewnej grupy opiniotwórczej,

która chce wpływać na kształtowanie się opinii i wzorca poprawności

i być tym kijem, co zawrócić pragnie Wisłę.

Ze stylistyką jest jak z modą, która lubi wracać. 

A jej powrót na salony, właśnie zaczyna się od prac odważnych ludzi,

którzy narzuconym normom mówią - NIE! 

 

Jeśli jednak pojawią się pewne błędy, które przykują waszą krytyczną uwagę,

zachęcam do podzielenia się tymi spostrzeżeniami.

 

Pozdrawiam!