Drabble→Żebracze Szczęście i inne...

[Dekaos Dondi]

Żebracze Szczęście

 

Żebrak wierzy w Boga, lecz cóż z tego.

Siedzi oparty o ścianę kamienicy,

mając nadzieję, że ktoś go poratuje paroma groszami,

bo mu się życie w taką sytuację poukładało.

 

Gdyby zapytać o przyczynę, to jakby rozmawiać z płytą nagrobną. Ten sam efekt.

 

Nagle widzi przed sobą rodzinę. Matkę, ojca i dziecko. Wrzucają sporą sumkę.

Zdziwiony dziękuje.

 

Odchodzą.

Patrzą na niego kiwając serdecznie.

A zatem ładują się nierozważnie na jezdnie.

Tir przerabia idących na tercet trupów.

 

Tłum gapiów spoziera ciekawie.

 

Tylko żebrak klęczy i wznosząc oczy do nieba, cicho szepce:

Dzięki Panie Boże, że nie wezwałeś ich do siebie trochę wcześniej.

 

 

 

Poezjocjanka

 

Poezjocjanka pragnie zakosztować literackich frykatesów, gdyż na parterze… ni cholery.

Odwiedza firmę o wdzięcznej nazwie: „Poetyckie Doznania”.

 

–A zatem chce pani doświadczyć: mocnej pięknej metafory?

– Natychmiast!

– Płatne z góry.

 

Po chwilowym ogłuszeniu, stęskniona słyszy kojące słowa:

 

– Proszę spojrzeć… dokąd sięga czubek szubienicy.

– Doskonale wiem dokąd... sięggachr

– To metafora łabędziego śpiewu. Doznania zapierające dech w piersi.

– Pierchchchsiach.

– Przepraszam… piersiach… wolniutko dociskająca się pętla.

Jesteśmy firmą z wiekową tradycją. Dbamy o renomę.

– Nie pierdochrry.

– Też tak sądzę... grafomania... zwykły sznurek, nie wytrzymałby ciężaru poetyckiej wiedzy.

– Dupekchryyy

– Miło słyszeć pochwałę.

Dołożyliśmy wszelkich starań, żeby sprostać wymaganiom przemiłej klientki.

Fakturkę przykleję do sinego języczka.

 

 

 

Kupy Piachu

 

Naprzeciwko siebie, mieszkały dwie Kupy Piachu z mniejszymi kupkami.

Żółtawa nieustanie chwaliła swoje dzieci. Wprost nie dawała spokoju Szarej.

 

– Kiedy patrzę na twoje maluchy, to myślę sobie,

że na pewno trudno jest tobie udźwignąć ciężar ich głupoty.

Spójrz na moje. To bezkresny iloraz inteligencji,

wykształcił im tak piękne kształty. W porównaniu z twoimi...

 

Minęło trochę czasu, lecz sąsiadka nadal wygłaszała wiadome kwestie,

nie bacząc na zachodzące zmiany. Aż zaiste  ziarenka iskrzyły.

Lecz pewnego dnia, coś jej podpadło i chociaż nie była wcale ciekawa, to musiała zagadnąć:

 

– Jakoś ostatnio twoich uroczych pociech nie widuję.

– Bo są rozgarnięte, w przeciwieństwie do twoich.

 

 

 

Milcząca Owca

 

– Cały czas żre w milczeniu – rzecze stado. – Że też takie dziwadło musimy tolerować.

Niby swoja a nie nasza.

– Nie dosyć, że z boku, to spójrzcie na jej kolor. Jak obesrana sobą.

– Ohyda.

 

Z lasu skrada się wilk. Wybiera stojącą na uboczu. Ona tylko chwilę beczy.

Rozszarpane gardło usprawiedliwia nagłe zamilknięcie.

Stado bezpiecznie ucieka w dalsze życie.

 

– Kurde, tak sobie myślę… że odezwała się raz, ale we właściwym momencie.

– Uratowała naszą egzystencję.

– Przestań pierdzielić. Gdybyś spostrzegła za dupą wilka, też byś zabeczała. Wielkie mi co!

– Przynajmniej nie musimy oglądać tej, co miała nierówno pod wełną.

– Śmierdziała inaczej niż my.

– Zaraz zwymiotuję.

 

 

Przerwa w Życiorysie

 

Potwór wyszedł z jaskini. Obejrzał siebie i stwierdził słowami, które nagle potrafił wymówić, że musiał mieć długą przerwę w życiorysie. Powłóczystym spojrzeniem omiótł okolicę. Jeszcze przed chwilą zabijał swoje ofiary tylko wtedy, gdy głód mu dokuczał. Miejsca wokół miał dosyć. Nie pragnął więcej. Gdy spoglądał na świat, nie zawiścił czegokolwiek. Kiedy był syty, nie krzywdził żadnego stworzenia. Radował się otoczeniem, tak jak umiał najlepiej. Na ile mu pozwalał jego niewielki rozum. Teraz wszystko się zmieniło. Zyskał pełną świadomość swojego istnienia i podejmowania decyzji. W oddali ujrzał sobie podobnych. Patrzyli na niego wrogo, a on na nich. Stał się pełnowartościowym człowiekiem.