Odwieczna wiedza starych drzew

[Tom Tom]

drzewa stoicko rosną przez lata

patrzą i milczą pomiędzy nami

ach gdyby dały w darze dla świata

wiedzę zbieraną pokoleniami

 

chciałyby pewnie by tak jak one

stanąć w bezruchu i spojrzeć wokół

doświadczyć męża i dostrzec żonę

lub siebie samych mieć na widoku

 

czy tylko kiedy kora próchnieje

i pień się chyli ku upadkowi

przychodzi z wiatrem oprzytomnienie

uschniętych wspomnień snując opowieść

 

najgorzej patrzeć na martwe kłody

wiedząc że kwitły niedawno blisko

chciejmy im naszej w strumyku wody

darować póki to jeszcze przyszłość

 

drzewa nie rosną też narzekaniem

nie pragną liści gdy zdobne w kolki

nazbyt zajęte są swym wzrastaniem

czy deszcz czy wicher czy skwar czy kornik

 

bądźmy jak one gdy świeci słońce

dawajmy owoc kwitnijmy śmiechem

a kiedy spadnie deszcz na koronę

pijmy do woli mokrą uciechę

 

gdy skwar osuszy żarem korzenie

wejrzyjmy głębiej do naszych rezerw

gdy mróz odsłoni bezwstydnie pieniek   

zwolnijmy tempo odziani w śnieżek

 

chociaż jest wiele gatunków myśli

czas mamy własny krótszy niż one

możemy płakać nad każdym liściem

lub tworzyć piękny świat zalesiony

Edytowane 29 Stycznia 2020 przez Tom Tom (wyświetl historię edycji)

[Bożena Tatara - Paszko]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie za bardzo wiem co autor miał na myśli.

 

Zachowałabym ciągłość zastępując "wejrzymy" słowem "wejrzyjmy".

 

 Na temat rymów się nie wypowiadam a wiersz mi się zwyczajnie podoba.

 

Pozdrawiam :)

Edytowane 30 Stycznia 2020 przez Bożena Tatara - Paszko (wyświetl historię edycji)

[Tom Tom]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ten fragment jest rozwinięty w kolejnych dwóch zwrotkach. Chodzi o to,  żeby się zatrzymać i skupić uwagę na bliskich nam osobach oraz dostrzec w tym wszystkim samych siebie. 
 

Wejrzymy już zmienione. Masz rację - konsekwencja popłaca. 
 

Bardzo dziękuję za komentarz i cieszę się, że się podoba. :)

 

pozdrawiam
 

 

[Nelson]

Po raz kolejny spotykam się na tym forum, ze zjawiskiem braku interpunkcji w wierszach, z brakiem wyróżniania podbitych myśli dużymi literami, i zdziwiony jestem lekko jak to jest piękne. Bardzo Dziękuję Tom Tom.

 

Edytowane 28 Stycznia 2020 przez Nelson (wyświetl historię edycji)

[Tom Tom]

To ja bardzo dziękuję @Nelson.

 

Cieszę się, że mimo jej braku przekaz nie zanikł. :) 

pozdrawiam 

[Waldemar_Talar_Talar]

@Tom Tom  -  troszkę kuleje  ale  co  tam  - całość  przemawia.

                                                                                                                       Pozd.

[Gość Franek K]

Misię, ale mam kilka uwag. Po pierwsze - nie dało się użyć mniejszej czcionki? :); po drugie nie w bez ruchu, ale w bezruchu, po trzecie - póki to?

Pozdrawiam. FK.

[beta_b]

Tom, podoba mi się. Szacun. bb

[Tom Tom]

@Waldemar_Talar_Talar

Dziękuję za wizytę Waldku. Cieszę się przemawia :) 

pozdrawiam 

 

@Franek K

Dziękuję za komentarz. Czcionka i w bezruchu poprawione. Nie ma to jak korekta z zewnątrz. :) 

 

fragment ze słowem póki ma oznaczać -dopóki to jest jeszcze przyszłość. Tzn do póki jest nią wyżej przedstawiony obraz. 
 

pozdrawiam 

 

@beta_b

Bardzo się cieszę Beti :) 

pozdrawiam Cię serdecznie 

[Justyna Adamczewska]

Cześć Tom Tom. Wiele filozofii, wiele... to mnie raduje. I ogrom potęgi drzew. Miło Cię znowu czytać. 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Smutne, ale jest i radość. 

 

Oby. Pozdr. J. 

[Tom Tom]

@Justyna Adamczewska

Cześć Justynko. Miło że wpadłaś

Pomimo ze nieco rzadziej, to wciąż się tu widujemy. :)

 

pozdrawiam
 

 

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj, Tom Tom, tak trochę rzadziej, ale jednak wciąż. Lubię Twoją poezję. Serdecznie pozdrawiam J.