Zgłoś

@Adam Zębala To rozbłysk był.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pięknie to napisałeś. Kilku moich znajomych pochowało w ostatnich latach swoje dorosłe, wciąż młode dzieci. Po tym stali się innymi ludźmi. Pozdrawiam serdecznie. 

@beta_b Masz prawo pisać jak Ci rozum, serce i talent pozwalają, a nawet się przekraczać w każdym z tych zakresów. Przeczytałem zanim zobaczyłem zdjęcie, więc temat stał się bardziej uniwersalny niż Śmierć Tego Dziecka. Wrócił do mnie obraz Mojej Babci, która po wojnie rok po roku pochowała dwie córeczki.

@Tectosmith

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97 Tak, to w tym kierunku rozważania. Czy ja przed przyjęciem substancji i po to nadal ja. I czy lecząc objaw nie tracimy jednocześnie czegoś bardzo cennego, czegoś bardzo indywidualnego  w człowieku - na przykład jego ekspresję, jego barwny rys, autentyczność... Czyli antypsychiatryczne rozważania rodem z "Lotu nad kukułczym gniazdem". Rozmawiałem kiedyś o tym z koleżanką-psychiatrą. Według niej leki pomagają osiągnąć swoisty punkt 'normalnego indywidualnego stanu emocjonalnego' - taką bazę - jakby ktoś założył okulary.  Osobiście jestem sceptyczny i broniłbym się przed lekami, ale rozumiem, że są sytuacje gdy farmakologia jednak polepsza dobrostan.