Flakonik la Misère de l'homme

[Dima Kartonof]

W nucie głowy
ciało, co nie pamięta kąpieli.
W nucie serca
przystanki mokre po deszczu.
W nucie głębi
dawne wspomnienie ciepłej pościeli
i zdrowych zębów.

Tak pachnie niedola
na tylnym siedzeniu skulona.
 

[23.]

Dobry wiersz. Będę śledzić, pozdrawiam ;)

[Dima Kartonof]

@Nieznajomy Niewidzialny Bardzo mi miło :)

[jan_komułzykant]

Dobry :)

[Dima Kartonof]

@jan_komułzykant Dziękuję.

[Luule]

Jestem pół na pół;) bo ta nuta jakoś mi śpiewa nie do końca, choć pewnie parę lat temu by mi się bardzo podobała, więc to być może kwestia gustu, albo tkliwości w danej chwili, tudzież jej braku (a może hormonów? ;) :P bynajmniej pomysł jest, aluzja do nuty zapachów sama w sobie ciekawa, więc nie wiem sama, czemu mi nie leży.

 

I strasznie nie gra mi, że jest ten rym na końcu

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Skulona na tylnym siedzeniu brzmiało by mi lepiej chyba. Bo pierwsza część wiersza ładnie płynie pod wskazany rym i rytm, a koniec nagle wpada jak z rymowanki. Ale może to tylko moje odczucie.

 

A poza tym wiersz przemawia do mnie, choć nie zawiera wyszukanych sytuacji, nie wiem jak to określić, np. jest to w kontrze do wiersza Łucji z chleba 'czerwone', też mówiącym o bezdomnym, ale zupełnie inaczej, 'kopie' mocniej. Tam konkretna sytuacja, tutaj pejzaż, że tak dziwnie powiem. Przykłady - te pościele, zęby itd. przemawiają i oddają sytuację. U Ciebie jest ten problem podany z dozą delikatności, co zupełnie nie umniejsza, bo ta delikatność daje właśnie wrażenie empatii, nawet czułości, bez oceniania, tak to czuję.:) 

[Dima Kartonof]

Wiesz, myślę sobie, że czasami można pozostać na subiektywnym i intuicyjnym poziomie odbierania i wcale nie trzeba analizować. Trochę jak z malarstwem czy fotografią. Niemniej jak się stoi na rozdrożu, to potrzeba wybrania drogi musi być silna. No bo co, zawrócić? Zwrócić? ;p Dobrego dnia i bardzo dziękuję za przystanek dla mojego bezdomnego.

[Gość Radosław]

Doceniam pomysł na nawiązanie do nut zapachowych. 

 

Pozdrowienia. 

[jazzkółka]

@Dima Kartonof Tak właśnie, dosłownie, czujemy (nie: współ-czujemy). Świetne, zwięzłe studium znieczulicy 

Pozdrawiam Mariuszu. :-)