Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano


"Moja orchideo, Ty co swym uśmiechem budzisz mnie znów do życia,
Ty, co dajesz mi ciągły powód do życia.

Mój poranku lipcowy,
Gardło przez tęsknotę ciągle ściśnięte.

Nawet nie wiesz, ile bym oddał aby chronić tylko Ciebie.

Ty, co moją nadzieją byłaś do dalszych wyrzeczeń,
Ty, co umilałaś mi każdy dzień mego życia przy Tobie.

Pomimo tego, co Ci uczyniłem nadal czekałaś na mnie,
Więc czy ja mógłbym Cię opuścić?

Mój bursztynowy pałacu 
Mogę Cię tak nazwać, ponieważ tylko przy Tobie czułem się bezpiecznie.

Moja niebiańska kobieto, piękniejsza od Afrodyty.

Moja przyjaciółko, co bicie Twojego serca było moją najpiękniejszą Muzyką życia.

Mój styczniu, mój kwietniu
Moja zimo, moja wiosno
Moja muzo na zamarznięte serce.

Mój skarbie, moja nagrodo, moja najbliższa osobo, 
Gdy widzę Twój płacz, twoje łzy zamieniają się w gwoździe, które dziurawią moje serce.

Nigdy nie płacz za mną, bo nie jestem wart Twoich łez.
 
Tylko w Twoich pięknych oczach mogłem dostrzec, kim naprawdę stałem się.

Może właśnie dla tego mógłbym cały gorzki żal świata zebrać na siebie, byleby Ciebie smutek nie dopadł.

Parę białych kartek pokryły moje wiersze ale ten był najważniejszy. 

Powód? W nim napisałem o Tobie, czyli najważniejszej osobie na świecie. 

Mogę oddać własne życie by ocalić Twoje
Czy to zrobię? Bez wahania. Dlaczego?
Jesteś najważniejsza.

Tak, lubię zanurzać się w Twoich perfumach
Tak, lubię trzymać Cię za dłonie 
Tak, lubię zapominać o całym świecie przy Tobie 
Dziwne, bo moim całym światem jesteś Ty"

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Proszalny   Bardzo dziękuję!    To piękne, że tekst może tak zadziałać – nie jako diagnoza z zewnątrz, ale jako coś, co dotyka czegoś w sobie. Trzymam kciuki za tę drogę bez efektów specjalnych. :)   Serdecznie pozdrawiam. :)  @Marek.zak1   Dziękuję za ten głos - rzeczywiście, wszystko zależy od tego, jak używamy narzędzia i jakie mamy wobec niego oczekiwania. Wiersz dotyka raczej kulturowego zjawiska, nie konkretnej platformy – ale Twoja perspektywa jest ważnym przypomnieniem, że można to robić inaczej.    A napisałam ten wiersz, bo poznałam w życiu najmroczniejszy aspekt nieodpowiedniego używania tego narzędzia.    Serdecznie pozdrawiam.  @APM   Bardzo dziękuję!    Czasem wystarczy nazwać, żeby zobaczyć jaśniej. :)    Serdecznie dziękuję! :) 
    • @Berenika97 Dziękuję - w imieniu swoim i wiersza ;)   @Alicja_Wysocka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Chyba tak lepiej. Miał być delikatny i wiosennie lekki - ale to nie ja poprowadziłam interpretację w tym kierunku :)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       Nie. Nawet tej świadomości nie mamy. Od czasu do czasu ktoś coś tam wybąknie na ten temat a za chwilę się znowu o tym zapomina. Siebie oczywiście nie wykluczam. także należę do klubu.   A co z tą wiedzą zrobić? Ją pielęgnować i podawać dalej. Lepiej z tego powodu dzisiaj nie będzie. Może nigdy, może dopiero za jakieś tysiąc lat.  Jeżeli jednak to "Lepiej" przyjdzie, to przynajmniej udało się nam dorzucić parę ziarenek piasku do jego podwalin.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Jesteś cudowna , dziękuję.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Czwarty wers jest stworzony przez @Berenika97, bardzo dziękuję .
    • @Migrena   Bardzo dziękuję!    To, co napisałaś o "tęsknocie za czasem, kiedy ogień po prostu był" - to dokładnie ten cichy ból, który próbowałam ująć. Bardzo mi pomogłaś zobaczyć własny tekst jaśniej. Dziękuję, że poświęciłaś mu tyle uwagi.    Serdecznie pozdrawiam. :)      @Poet Ka   Bardzo dziękuję!    To okrutny paradoks  im bardziej jesteśmy widoczni, tym mniej widziani. "Przez szybkę monitora" - świetne określenie tej przezroczystej bariery, która udaje bliskość. Dziękuję za ten komentarz, trafił w sedno.   Przypomniałaś mi historię Kevina Cartera, który zrobił zdjęcie "Sęp i mała dziewczynka" w Sudanie w 1993 roku, fotografował "głód".  Miał "szkiełko" i czekał na lepsze ujęcie, gdy dziecko umierało.     Serdecznie pozdrawiam.  @iwonaroma   Bardzo dziękuję!    Dokładnie!  Sztuczne, płaskie, bez głębi. "Mieszkamy w samym świetle", ale to nie to światło, przy którym można zobaczyć prawdę.    Serdecznie pozdrawiam. :) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...