Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

mało mnie to obchodzi

tetu
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
tetu

tetu

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

znów wszyscy będą śpiewali 
że noc jest cicha i święta
a ja nie poczuję magii
nie chcę pamiętać

 

tych świąt bez ciebie ubogich 
pustego miejsca przy stole
i niekończącej się trwogi
wśród martwych kolęd

 

nagiej choinki przed domem
braku radości z nowiny
opłatka co splatał dłonie
płaczu dzieciny

 

nie chcę pamiętać Betlejem

narodzin w stajence lichej
tam słowo ciałem się ściele
nie mnie być bliżej

 

znów wszyscy będą śpiewali 
że noc jest cicha przepiękna
spróbuję siebie ocalić
i prześpię święta

 

 

 

wszystkiego dobrego orgowicze                           
zapadam w świąteczny sen;)
do siego roku 2020


Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


 

 

Edytowane przez tetu (wyświetl historię edycji)
11
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@tetu obejrzyj sobie ten filmik, jeżeli masz FB, proszę. Ten dziennikarz, bardzo ciekawy człowiek, podobnie puentuje święta, jak Ty.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tetu, życzę Ci, abyś miała piękny sen, który zapamiętasz na długo... a przebudzenie 1.01 oby obyło się bez kaca...moralnego

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... chociaż jak mają być fajne wspomnienia, to zaryzykuj. Dobrych ludzi nie tylko od święta. Pozdrawiam, Dag

Edytowane przez Gość (wyświetl historię edycji)
tetu

tetu

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki Light za słowo. Faktycznie coś z tym grudniem jest nie tak. Pozdrawiam.

 

Lach Pustelnik, wewnętrznie tak i chyba tak już zostanie. W dwunastym miesiącu zawsze jestem zimna, głowa posypana śniegiem żałobnieje,

dlatego nie lubię robić dobrej miny, to mnie bardzo męczy. Dziękuję za zajrzenie. 

 

Iwuś, dokadnia tak. Pozdrawiam.

Calluna, kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana. Oczywiście, że zaryzykuję i mało mnie to obchodzi z jakim rodzajem kaca się obudzę;) 
Nie można wiecznie rozdrapywać starych ran, czas by przestały się jątrzyć. Czas żyć. Dzięki, że byłaś.

 

Wszystkim, którzy przeczytali i zostawili ślad w postaci serducha serdecznie dziękuję.

Edytowane przez tetu (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...