Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Al'a Miron B (z przymrużeniem oka)

Gizel-la
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gizel-la

Gizel-la

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Odbijam się od ściany -

- mój taniec szarpany,

Papieruję na wieczność

I widelcem do koloru:

- czemu jesteś taki chciwy

i otruwasz mi ryby?

- to nie ja, tylko ptaki.

One ptaszą na bezrybiu

i we śnie cię straszą.

- mnie nie prędko umierać,

mnie papierzyć na wieczność,

potem zrulić ten papier

do wazonu na kwiaty.

I nie tęsknocz się tylko,

nie obrażaj, nie złoszczaj,

ja tu przyjdę niebawem

i ci wszystko wyprostam.

Edytowane przez MałaAga
do pośmiania (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • vioara stelelor
      relacja

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @marekg W tym wierszu jest bardzo dużo smutku i tęsknoty. Opowiada o trudnej miłości, w której obie strony rzucają w siebie kamieniami, zawodzi komunikacja. Noc też nie przynosi ukojenia, gdy zabiera się ze sobą do snu poranione myśli, niepokój. Tekst kończy się na tej skardze, nie wiadomo, co dalej, jak będzie dalej przebiegała relacja.   Ostatni dwuwers skojarzył mi się z wierszem H. Poświatowskiej - *** (nie potrafię inaczej)   Zacytuję fragmenty:   nie potrafię inaczej w środku ciała jest kot wygięty pragnieniem wołający o człowiecze ręce uspokajam go słowami kłamię (...) i nagle wszystkie zgięte paznokcie wbija we mnie głuchy ślepy kot   To jest ten moment, kiedy leżąc w samotności i mroku, człowiek aż cały kurczy się z rozpaczy, i to jest wręcz cielesne.   Natomiast kamienie z pierwszego dwuwersu przypomniały mi pewną przypowiastkę. Ludzie w relacji są jak kamienie wrzucone do jednego zamkniętego worka, którym potrząsa życie. I wiadomo, że muszą się w tej sytuacji o siebie obijać. To symbol różnych zranień, konfliktów, kryzysów, trudnych rozmówi, itd. Ale po latach, jeśli worek się otwiera, nie ma już zwykłych, kanciastych kamieni, tylko oszlifowane diamenty. O ile, oczywiście, dwoje ludzi przetrwa i zrozumie ten proces rozwoju w miłości.   Sądzę też, że mimo tymczasowego bólu, zawsze jest jakaś przyszłość, jakaś przestrzeń.
    • Jacek_Suchowicz
      relacja

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      każdy pies zdobywa nasze uczucia a pogłaskany kładzie się przy naszej nodze
    • Waldemar_Talar_Talar
      Gdybym był żyrafą albo szczurem

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - dziękuje Alicjo za tego strusia - ubawił mnie -                                                                                              Pzdr.uśmiechem. Witaj - cieszy mnie że się podoba moment o którym piszesz w komentarzu -                                                                                                              Pzdr @Natuskaa - @Berenika97 - dziękuje uśmiechem - 
    • hehehehe
      Palindrom - (...) - 357

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Ada brudasa dur bada
    • hehehehe
      Oman te iwy ma.

      Przez hehehehe · Opublikowano

      I Kain. Oman zna moniaki

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...